Einde en nieuw begin

12-8-2014

De allerlaatste mijlen

Tjonge jonge, wat is het toch druk op die Noordzee! We manoeuvreren tussen vrachtschepen, olietankers, vissersboten, boorplatforms, lichtschepen, boeien en windmolens door richting Nederland. Dit is andere koek dan een oceaan waar je soms meer dan een week niets of niemand om je heen ziet! Maar we zijn het gelukkig nog niet verleerd, ook niet zonder de moderne navigatie- en communicatieapparatuur. Wat we vooral doen is genieten van de waterwereld om ons heen en van de allerlaatste mijlen van onze wereldreis. De euforie van de naderende aankomst overschaduwt gelukkig de kater die we aan de blikseminslag hebben overgehouden. We kunnen de hele wereld aan!

Ik mijmer tijdens de wachten veel over onze reis: een reis waarin we leefden van de wind, het water en van wat de wereld ons bracht. Ik denk aan al die oceanen: immense woestijnen van water, waar we ons gek genoeg nooit eenzaam hebben gevoeld. Ik denk aan al die landen en eilanden die in de afgelopen vier jaar een gezicht hebben gekregen. Ik denk aan al die bijzondere mensen die we onderweg hebben ontmoet: andere zeilers met wie we lief en leed hebben gedeeld maar ook 'locals', die ons met open armen ontvingen en ons overal een thuisgevoel gaven. Ik denk met name ook aan al die kinderen die we ontmoetten; zij waren misschien wel het belangrijkste ingrediënt van deze reis voor Maren en Linde. Zij waren de vriendjes met wie ze konden lachen en huilen, op wie ze boos konden worden, met wie ze plannen konden smeden, geheimen delen, avonturen beleven en, niet onbelangrijk, met wie ze een gedeelde ervaring hebben. Stuk voor stuk zijn het kinderen met een prachtige, open blik op de wereld.

De weemoed over de reis die we nu afsluiten maakt langzaam maar zeker plaats voor de opwinding over een nieuw avontuur, dat minstens zo spannend en uitdagend zal zijn: thuiskomen...

Een warme ontvangst

Na een nacht op zee zien we bij het ochtendgloren de Hollandse duinen aan de horizon. De zon schijnt stralend over het Wad. De vuurtoren van Vlieland verwelkomt ons al van verre. Mijn hart maakt een gelukssprongetje. In de haven van Vlieland volgt een klein maar warm welkom. We weten nu al: het voelt goed om weer thuis te zijn.

De volgende ochtend gooien we de trossen los, voor de allerlaatste keer... De zwoele waas boven het Wad staat symbool voor de roes in onze hoofden. Want thuiskomen na vier jaar, dat doet veel met je.

Nog voordat we er zijn, komen we de eerste boten met bekenden tegen. Ze liggen gepavoiseerd op ons te wachten, varen ons tegemoet en varen de allerlaatste mijlen eensgezind met ons mee. Plotseling horen we een fanfare. Huh? De fanfare? Midden op zee? Janet en Mark hebben voor een muzikaal onthaal gezorgd vanaf hun boot. Kippenvel.

Wat volgt is een fantastische, onvergetelijke en emotionele ontvangst in Harlingen. Hoewel het vakantietijd is, staan er ongelooflijk veel familieleden en vrienden op de kade, niet alleen uit Nederland maar uit alle delen van de wereld. Ook de krant, televisie en radio zijn er. Dat doet je beseffen dat het toch wel écht bijzonder is wat we hebben gedaan. Én dat ze ons niet zijn vergeten, integendeel. En dat laatste is misschien nog wel het meest bijzondere van alles. Overal hebben we ons welkom en thuis gevoeld maar hier voelen we dat toch het meeste.

Twee lang gekoesterde wensen zijn in vervulling gegaan: samen een lange zeilreis maken én samen veilig en ongedeerd weer thuis komen. Na 1519 dagen en 37.000 mijl staan we met z'n vieren weer stralend, gezond en gelukkig op de kade van Harlingen, de plek waar deze reis van ons leven ook begon. Het volle besef daarvan doet me heel even wankelen.

 

een korte impressie van onze aankomst in Harlingen >>  

 

reportage van Omrop Fryslan >>

 

En dan: landen...

Als door kinderogen kijken we de eerste week naar het Hollandse landschap. We verbazen ons over al het groen, het weidse uitzicht over de weilanden, over de koeien, schapen en paarden, de molens, de kerktorens, het carillon dat vrolijk speelt én over alle rijkdom en luxe, niet te vergeten. Nederland te zien, te ruiken, onze moedertaal weer overal te horen, het is mooi maar ook overweldigend. De hele wereld is dan misschien ons thuis geworden; ik verdrink in mijn eigen huis en ben de weg kwijt in de stad die vier jaar geleden nog zo vertrouwd was. Met een misselijkmakend gevoel van heimwee staar ik vanuit mijn nieuwe auto naar de bootjes op het Friese water.

Onze thuiskomst betekent ook dat ik dit blog los ga laten; een wekelijkse gewoonte waaraan niet alleen ik maar ook het thuisfront (zo ontdek ik steeds meer) in de afgelopen vier jaar heel veel plezier heeft beleefd. Hoe moet ik verder zonder mijn blog? Een boek schrijven over onze reis? Wil ik dat? Kan ik dat? Wie weet...

Doen wat je echt wil, is moeilijk. Soms betekent het dat je in het diepe moet springen. Dat hebben we eerder gedaan en dat kunnen we nu weer. We strijken de zeilen. Richten onze blik op de vaste wal. En spríngen, vól overgave. Want het kompas dat ons de wereld liet zien, heeft ons ook weer thuisgebracht én zal onze richting bepalen aan de vaste wal. Je kunt nooit een oceaan oversteken zonder de kust uit het oog te durven verliezen. Evenmin kun je een landleven gaan leiden als je niet de moed hebt om de zee achter je te laten. Als we íets van onze reis hebben geleerd dan is dát het wel.

Einde van dit scheepvaartbericht.
Over en sluiten...

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!