Seaquest.nu rss feed

San Cristobal - Galapagos

Mon, 20 Feb 2012 15:46:46 GMT

Na een mooie tocht van ruim vier dagen vanaf Islas Perlas, worden we op Valentijnsdag wakker in de baai Puerto Baquerizo Moreno, bij Isla San Cristobal. Rond koffietijd krijgen we meteen bezoek aan boord van maar liefst zes mensen in 'indrukwekkende' uniformen. Zij komen de formaliteiten voor ons regelen, dat wil zeggen: ze delen heel veel formulieren in veelvoud uit, die wij vervolgens moeten invullen, pfff... Ook krijgen we een inspectieronde door de boot. Alle kastjes moeten open en worden geïnspecteerd. We hebben niets te verbergen, nou ja, behalve dan misschien de schelpen die we tijdens onze reis hebben verzameld. Marcel gaat in opdracht van de kapitein breeduit voor het kastje met de betreffende schelpen staan en... het werkt: de beambte merkt het kastje niet eens op. Na alle papierwerk en een 'social talk' mogen we de komende weken vier van de Galapagos eilanden gaan verkennen met onze Seaquest.

Voordat we aan wal gaan nemen we eerst een verfrissende duik in het water. Voor de zekerheid (weten wij veel...) hebben we wel even gevraagd aan 'de uniformen' of het veilig is om tussen de zeeleeuwen te zwemmen. Ja dus. Na het zwemmen roepen we een watertaxi op met de marifoon, die ons op het eiland brengt. Het gebruik van dinghy's wordt hier afgeraden en eigenlijk is dit wel zo gemakkelijk. Wat schetst onze verbazing als we voet aan vaste wal zetten? Het regent hier zeeleeuwen! Nu wisten we natuurlijk dat er veel bijzondere dieren zijn te spotten op de Galapagos maar dat er zóveel zeeleeuwen zijn en ook overal? Dát hadden we niet verwacht. Waar je ook kijkt, overal -maar dan ook werkelijk óveral- liggen zeeleeuwen op, onder, achter, voor, tussen of in. Bij ieder hekje, boot, bankje, boom, stoep of trap struikelen we gewoon over de zeeleeuwen. En als we niet over ze struikelen, dan ruiken we ze wel want, hoe leuk ze ook zijn, ze STINKEN. Maar het geeft wél een speciaal sfeertje!

We bezoeken o.a. een 'turtle farm', waar jonge landschildpadden in een veilige omgeving opgroeien; een voorproefje op het 'grote werk' want later hopen we natuurlijk nog schildpadden tegen te komen in de vrije natuur. Verder maken we een dagtour in een snelle boot langs een aantal highlights van Isla San Cristobal. We varen naar Islas Lobos, waar we een hele nieuwe dimensie van snorkelen ontdekken: tussen de zeeleeuwen! Linde en Jannet snorkelen hand in hand tussen de dieren, die koprollend door het water zwemmen en onze aanwezigheid alleen maar leuk lijken te vinden. Linde geniet er zo van, dat ze door de snorkel aan het zingen is. Maren vindt het bijzonder maar erg spannend tegelijk. Ze klimt bij Huib Jan op de rug en kan er zo toch een beetje van genieten.

We vervolgen onze tour naar een rots met de naam Leon Dormido, oftewel slapende leeuw, doordat de rots op een sfinx lijkt. Al vanaf de boot zien we hamerhaaien in het water rond de rots zwemmen. Hoewel de gids ons verzekert dat ze geen kwaad doen, moeten we toch wel even over een drempel heen om te gaan snorkelen. Maar als we eenmaal in het water liggen, worden we meteen beloond met een grote groep roggen die onder ons door zwemt. Niet veel later zien we een paar schildpadden en een hele bijzondere gele zeester. Als we tussen de rotsen door snorkelen komen we -zonder overdrijven- minstens 20 haaien tegen! Gek genoeg is het helemaal niet beangstigend. Sterker nog: het is een echt 'wow-moment' dat we niet snel zullen vergeten. Aan het einde van de middag gaan we plankgas terug naar Puerto Baquerizo Moreno. Met roodverbrande huidjes genieten we na van al het moois dat we die dag hebben gezien.

Vrijdag varen we 40 mijl verder naar Isla Santa Cruz. Het laatste tochtje van Karin en Marcel moeten we helaas op de motor doen want er staat totaal geen wind. Toch genieten we van het varen, omdat er om de haverklap een zeeleeuw, schildpad of vis uit het water opspringt of opduikt. En dat verveelt geen moment!

We gooien ons anker uit in Puerto Ayora. Van daaruit bezoeken we Las Grietas, waar we een lange maar mooie wandeling maken over bijna onbegaanbare paden en rotsen, tussen reusachtige cactussen door. Onze beloning is een duik in fris water, tussen twee grote steile rotsen van lavasteen.

Zondag moeten we weer afscheid nemen van Karin en Marcel, na twee bijzondere weken samen. Als we met de koffers naar de wal gaan, zwemmen schildpadden, mooie vissen en zee-leguanen naast de dinghy. Op de steiger liggen zeeleeuwen te luieren. Alsof alle dieren nog even komen zwaaien...

Neptunus aan boord! Oversteek Las Perlas - Galapagos

Tue, 14 Feb 2012 13:48:26 GMT

Donderdag 9 februari om 12.00 uur klinkt het startsein door de marifoon: samen met zo'n 30 andere ARC schepen gaan we bij Isla Contadora over de startlijn voor de oversteek naar de Galapagos eilanden. Heel bijzonder! De eerste schepen beginnen meteen hun spinaker of genaker tevoorschijn te halen. Mede door al die vrolijk gekleurde zeiltjes verdeelt het peloton zich al snel in twee velden: de snelle jongens en de pleziervaarders. Hoewel wij vooral voor ons plezier varen, komen we leuk mee met de koplopers. Tja, en dan word je natuurlijk vanzelf fanatiek, helemaal omdat Marcel bij ons aan boord is en ook wel iets met wedstrijdzeilen heeft. Iedere keer weten we er een half knoopje in snelheid bij te tellen, door de genaker bij te zetten en alert te zijn op koers en zeilvoering. Dat resulteert aan het eind van de middag in een vierde positie in het totale veld, in het kielzog van de 60+ voeters en veel lichtere boten wel te verstaan.

De zee is vlak en we genieten van dolfijnen die kort na de start naast de boot komen zwemmen. Twee roggen springen verderop op uit het water. Vogels vliegen met ons mee en spelen met de wind rond de boot. Wat is het leven op zee toch heerlijk.

Het wachtlopen gaat gemoedelijk: Huib Jan, Jannet, Marcel en Karin draaien om beurten de wachten (van 9 tot 9) in blokken van drie uren. Dat betekent dat iedereen gewoon een normale nacht kan slapen, soms met een onderbreking door een wacht, maar het blijft een luxe.

De volgende ochtend blijkt op het 'netje' van de kortegolfzender dat we de juiste koers hebben gekozen. Wij hebben 's nachts constant een mooie wind gehad en bovendien stroom mee, resulterend in snelheden tot ruim 11 knopen onder zeil. Veel 'snelle jongens' hebben minder geluk en we doen daardoor nog steeds leuk mee. En dat zónder onze genaker, die we hebben binnengehaald voor de nacht!

Wel varen we regelrecht een windtrechter in, dus de kans op wind wordt steeds kleiner. Veel keus hebben we niet en we besluiten recht op ons doel af te blijven stevenen. De Pacific heet niet voor niets Pacific. Door de afnemende wind worden we steeds meer een speelbal van de golven. De zeeziektepleisters gaan achter de oren en ook de kinderen slikken een pilletje. Daarmee zijn we de rollende golven gelukkig weer de baas.

Van het laatste beetje wind proberen we zo veel mogelijk te profiteren. De genaker komt weer tevoorschijn en daarmee halen we een snelheid van ruim 8 knopen. Veel andere ARC schepen varen op dat moment al op de motor.

Net voordat de duisternis invalt, is de wind echt 'op'. Dít zijn dus de beruchte doldrums en ze zijn onverbiddelijk. Het ziet er volgens de grip files naar uit dat we tot aan de Galapagos op de motor moeten varen. In de doldrums wordt de zee weer opvallend vlak en we slapen daardoor als roosjes. Er is eerder sprake van uitslingeren dan van inslingeren op deze manier! We stellen ons voor hoe schepen hier vroeger soms wekenlang stillagen, wachtend op een zuchtje wind. Gelukkig hoeven wij geen scheurbuik te lijden: de koelkast is goed gevuld met vitamientjes en bovendien is ons ijzeren zeil gewillig.

Ook op de motor gaan we als in een sneltrein over de noordelijke Pacific. Omdat de zee hier net het Pikmeer is, kunnen we alles doen en laten wat we willen. Dolfijnen spotten (al weer!) bijvoorbeeld. Of een goed boek lezen. We verslinden ze en hebben er de nodige gesprekken/discussies over. Alle klokken aan boord zetten we een uur terug. We zijn weer een stukje verder van huis en hebben nu 7 uur tijdsverschil met Nederland.

Zondagmorgen kunnen we toch weer -onverwacht- een zeiltje bijzetten. Het waait 10 knopen en dat is nét genoeg om een beetje vaart te maken. Wéér worden we getrakteerd op dolfijnen naast de boot en we spotten zelfs een walvis op kleine afstand! Pas aan het einde van de middag laat de wind het opnieuw afweten. Met een beetje tegenzin slingeren we de motor weer aan. Maar ja, stilliggen is ook niks.

Overal om ons heen stapelen wolken zich de hele dag op. De squalls zien er dreigend uit maar op de één of andere manier ontspringen we steeds de dans. Rond middernacht laat moedertje natuur echter zien dat je niet met haar kunt sollen en we krijgen een ongelooflijk dikke squall op ons dak. En nog één. En nog één. En nóg één... Gelukkig zitten wij lekker droog onder de buiskap.

Een klein vogeltje zoekt zijn toevlucht op de Seaquest. Blijkbaar is het moe van de lange vlucht en wil het uitrusten. Wij hebben weer wat afleiding en kunnen er wel om lachen, tot het naar binnen wil vliegen. Daar steken we gauw een stokje voor. Met wat verse broodkruimels achter de kiezen vervolgt onze tijdelijke opstapper na een paar uur weer zijn reis door de lucht. Maar vergeten is het ons niet want de volgende ochtend komt het weer aan boord. Heel lang blijft het vogeltje op dezelfde plek zitten, tot het plotseling omvalt en rare stuiptrekkingen begint te maken. Kort daarna overlijdt het... We moeten afscheid nemen van onze verstekeling met een zeemansgraf.

Maandagmiddag naderen we de evenaar met rasse schreden. En dat kunnen we niet zomaar voorbij laten gaan! Maren is verkleed als Neptunus en Linde als zeemeermin. Ze zitten helemaal in hun rol: Neptunus heet ons welkom aan de andere kant van de wereld en wenst ons een behouden vaart. En dan... Champagne! Als we net de evenaar zijn gepasseerd, worden we verwelkomd door een mooie vogel met een helderblauwe snavel en helderblauwe poten, de blue-footed booby, die van de Galapagos eilanden komt. De vogel blijft alsmaar rondjes vliegen om de Seaquest heen. Een bijzonder welkom!

Onderweg doet zich een probleem voor: onze accu's zijn oververhit en daardoor dreigen ze het loodje te leggen. De plastic behuizingen beginnen te rimpelen door de oververhitting en dat is geen goed teken. Bovendien: waar vinden we midden op de Pacific eventueel nieuwe accu's? Hopelijk zijn we er net op tijd bij; de accu's zijn inmiddels weer afgekoeld. We zijn er nog niet helemaal gerust op maar voorlopig zullen we het hiermee moeten doen.

Ook onze plotter slaat op tilt. Waardoor, dat is een groot raadsel. Maar na een reset-opdracht doet hij het gelukkig weer. Helaas gaat het een dag later wéér mis. We bellen met Raymarine en proberen de oorzaak te vinden. Misschien is het een kabeltje? Na een zweetpartij van Huib Jan helemaal onder in een kastje, gaan we het weer proberen, op hoop van zegen. Of is een wereldreis misschien gewoon teveel gevraagd voor zo'n 'ding'?

Maandag- op dinsdagnacht naderen we de Galapagos, veel eerder dan verwacht. Een paar uur voor aankomst (we zien nog niets!) beginnen we land te ruiken. Dat is altijd weer bijzonder na een paar dagen op zee. Dinsdag 14 februari om 03.05 uur lokale tijd gaan we over de finishlijn en gooien we als tweede ARC-boot ons anker uit bij Isla San Cristobal. Als we goed en wel liggen, horen en zien we zeehonden langs de boot zwemmen. Dan dringt het pas écht tot ons door, hoe uniek het is dat we met eigen boot op de Galapagos zijn!

Parels

Thu, 09 Feb 2012 15:45:48 GMT

Let op: onze positie is live te volgen. Kijk op www.worldcruising.com; kijk onder 'WorldARC' en vervolgens onder 'fleetviewer'!

Las Perlas is een groep van meer dan 100 eilandjes voor de kust van Panama. De eilandjes hebben hun naam te danken aan de vele parels die hier zijn gevonden. Dat spreekt tot de verbeelding en Maren denkt dan ook onder/in iedere schelp een parel te vinden. Maar zo eenvoudig is het helaas niet.

Aanvankelijk hebben we het plan, zondagmorgen 5 februari vanuit Panama City te vertrekken naar Las Perlas maar de kapitein wordt onrustig als het lekker gaat waaien en dus gaan we zaterdagavond om half 8 nog ankerop. Na een nachttocht van 5 uurtjes op de motor (de wind gaat helaas weer liggen als we nét zijn vertrokken...) komen we aan bij Isla Contadora, waar we eerder deze week ook waren. En dat is toch wel lekker wakker worden de volgende ochtend, met uitzicht op allemaal kleine eilandjes, met mooi groen en kleine strandjes.

Na het ontbijt en een verfrissende duik in het water besluiten we door te varen, in het kielzog van de Luna Verde. Marcel is opvallend druk met de zeilen, om de groene Contest vóór te blijven. De schepen zijn aan elkaar gewaagd en de 'adviseur' aan boord houdt de kapitein goed alert. Na een heerlijk zeiltochtje ankeren we naast een prachtig eilandje met een veelbelovende naam: Espiritu Santo. We sluiten het weekend af met een borrel in de kuip van de Luna Verde, met Thijs, Wilma en opstapper Michiel.

Ook de volgende dag genieten we van het leven op/bij een onbewoond eiland. We drinken melk uit een kokosnoot, door Karin en Maren van het strand geplukt en naar de boot gezwommen. Dat lijkt een grote onderneming, tot ze ontdekken dat kokosnoten blijven drijven. Alleen het water begint verraderlijk hard te stromen op de terugweg maar kokosnoten en bemanning halen uiteindelijk de finish. Huib Jan 'slacht' de kokosnoten op het achterdek en we smullen van een paradijselijk aperitiefje.

Als we maandag doorvaren naar Isla del Rey, denken we een walvis te spotten. We gaan rechtsomkeert om dichterbij te komen en zijn al helemaal in hoerastemming, tót we ontdekken dat we geen walvis zien maar een heel klein venijnig rotspuntje, dat zo nu en dan boven water komt. Wat een deceptie...

Bij Isla del Rey varen we met onze dinghy een klein riviertje op. We zijn stil door het vele groen, de prachtige vogels en vooral de vogelgeluiden. Helemaal alleen ligt de Seaquest 's nachts op een prachtig beschut ankerplekje, op slechts een paar meter van het strand. Het lijkt een droom - die 's nachts wreed wordt verstoord door de vele kleine muskieten, die ons allemaal wel rauw lusten.

Dinsdag varen we terug naar Isla Contadora, voor de 'skippers briefing' en een barbecue op het strand, georganiseerd door de ARC. Het is een echt Panamees feestje, met zangeres Nina (door wie het hele eilandje in rep en roer is), gespierde mannen, vuurspuwers, en vuurwerk. Het is een beetje een amateuristisch gebeuren en de logistiek verloopt die avond niet geheel vlekkeloos, waardoor het vuurwerk bijvoorbeeld midden in een optreden begint. Wij kunnen er wel om lachen.

Aan boord doen we zelf de laatste voorbereidingen: life lines bevestigen, grab bag klaarmaken, etc. en: de voorbespreking, waarin procedures in geval van man overboord, mast overboord, schip maakt water, brand, etc. aan de orde komen. Niet de leukste onderwerpen en hóógst onwaarschijnlijk maar wél belangrijk voor het geval dát.

En dan... zijn we er klaar voor! Eindelijk 'mogen' we weer een week op zee, met zo'n 900 zeemijlen voor de boeg, op weg naar onze volgende droombestemming: de Galapagos eilanden. Donderdag 9 februari om 12.00 uur gaan we met 30 andere schepen ankerop. We mijmeren nog wat na over Panama, een land dat ons bijzonder heeft verrast. We herinneren ons Panama als het land van de drie V's: Vis - Vogels - Vlinders, verscholen tussen prachtig groen.

Afscheid van Panama City

Sat, 04 Feb 2012 20:08:53 GMT

Karin en Marcel landen vrijdag 3 februari op Panama Airport. Het ontvangstcomité van Seaquest Cruises heet de nieuwe gasten aan boord hartelijk welkom en meteen is het weer gezellig. De komende twee weken reizen Karin en Marcel met ons mee. Een bijzonder vooruitzicht, omdat ze daarmee niet alleen op afstand maar nu ook 'live' deelgenoot zijn van de reis van ons leven.

Maar eerst beleven we nog andere dingen: we maken deze week weer eens behoorlijk schoon schip en slepen heel wat af met boodschappen voor de komende twee maanden, vanuit de laatste(!) grote supermarkt die we voorlopig zullen zien. En na een week met veel uitstapjes gaan we nu weer in de schoolbanken aan de slag met school. Rust en regelmaat.

Jannet experimenteert in de kombuis met het maken van zuurdesem brood en zelfgemaakte yoghurt: dat bespaart veel ruimte in de overvolle koelkast en het is nog lekker ook! Op de wal geven we onze ogen de kost: we zien o.a. een luiaard in de boom hangen en een wasbeertje, dat zijn avondmaaltje bij elkaar sprokkelt in de vuilnisbak.

Dinsdag gaan we ankerop voor een eerste verkenningsrondje bij de Las Perlas eilanden, 30 mijl verderop. We banen ons al zeilend een weg tussen de containerschepen door, 'genietend' van de walmen van de stookolie. Daarna stuiven we met een mooie halve wind, met 8 tot 9 knopen op de teller, naar (hebben we gehoord) een paradijs. De zee is opvallend vlak, omdat we nog in de beschutting van Panama zitten. Er schijnen heel veel walvissen te zijn in dit gebied, dus we houden voortdurend onze ogen op de kim. Maar helaas...

Bij aankomst bij het eilandje Contadora vinden we... rust. Er hangt hier een speciaal sfeertje, heel anders dan aan de andere kant van het Kanaal. Er is voortdurend een heiige lucht, de begroeiing is hier anders, het water is frisser en de nachten idem dito en dan zijn er natuurlijk de getijden. We zijn echt in een andere wereld beland.

De volgende dag hoppen we door naar de volgende plek; we ankeren tussen Isla Chapera en Isla Moga Moga, weer twee pareltjes met mooie strandjes, rotspartijen en groene begroeiing. We slenteren wat over een strandje en nemen een verkoelende duik in zee. Daarna zijn we uitgenodigd voor een 'sundown' bij onze net gearriveerde buren, de 12 Moons uit Duitsland. Mooi woord voor gezellig borrelen als je op reis bent.

Donderdag gaan we nog vóór schooltijd met de dinghy naar Isla Moga Moga om schelpen te zoeken en te zwemmen. Een mooier en energieker begin van de dag kunnen we ons niet wensen. Na schooltijd gaan we weer ankerop, terug naar Panama City: onze gasten ophalen. We moeten het grootste gedeelte op de motor varen, omdat we tegen de wind in gaan. Normaal gesproken betekent dat een heftig tochtje maar de Golf van Panama is zó vlak, dat we heerlijk kunnen lezen.

Even een update over de techniek aan boord: één van de twee scheidingstransformatoren legt het loodje. Daardoor hebben we nog maar de helft van de capaciteit aan walstroom, die we normaal gesproken hebben. Dat is eigenlijk een luxeprobleem want alleen als we stofzuigen, broodbakken en wassen tegelijk, houdt alles er mee op en dan nog alleen als we aan de walstroom liggen. Dat betekent dus veel ankeren en 'stroom draaien' op de generator en dat waren we toevallig toch al van plan. We hebben overigens ook geen keuze de komende maanden. Maar Huib Jan heeft natuurlijk het liefst alles picobello voor elkaar en hij heeft daarom inmiddels contact gehad met de Mastervolt dealer in Nederland. Op een rustig moment zal hij zich er verder in verdiepen. Weer een projectje.

Net voordat we definitief het vasteland van Panama verlaten, hebben we nóg een uitdaging: de regulierlijn van ons grootzeil, waarmee we het achterlijk strak kunnen trekken, is gebroken. In de praktijk betekent dat een klapperend (en dus irritant en snel slijtend) grootzeil. Voorlopig zal er geen goede zeilmaker meer in de buurt zijn, dus moeten we dit nog 'even' oplossen in Panama City. En wel het liefst vóór het weekend, als we nog van de Las Perlas willen genieten. De zeilmaker uit Colon is niet thuis en dus zetten we plan B in werking: we bellen De Vries Sails in Makkum en telefonisch proberen we te achterhalen hoe we het euvel zelf kunnen verhelpen. Gelukkig hebben we met Marcel en Karin aan boord een ‘handy man’ erbij en de mannen klaren het klusje met een geïmproviseerde noodreparatie. Hopelijk kan het zeil er weer tegen tot Australië.

We zijn klaar voor vertrek uit geciviliseerd gebied! Gezellige mensen aan boord, boodschappen weggestouwd, de techniek min of meer op orde; trossen los!

Panamannen aan boord

Sun, 29 Jan 2012 13:17:44 GMT

Vrijdag 20 januari varen we het laatste stukje over de Atlantische Oceaan naar Shelter Bay Marina, Colon. De Caribische zee stapelt zich hier steeds meer op en dat maakt indruk. Maar nóg meer indruk maken alle vrachtschepen die hier samenkomen, allemaal net vóór of net ná een transit door het Panamakanaal. Wat voelen we ons nietig tussen al die zeereuzen!

De marina ligt direct naast de jungle. De biodiversiteit in Panama is enorm, omdat het continent 'slechts' drie miljoen jaar jong is. We zien overal vlinders, groene bomen en planten in alle soorten en maten en (hoogtepuntje) een moeder en kind aap. En dan missen we nog al die andere mooie wezens die er schijnen te wonen. Leuk om te weten: Panama is en oud Indiaans woord voor 'overvloed aan vis en vlinders'. Zegt genoeg.

We gaan boodschappen doen bij een supermarkt in Colon. Er is een goed assortiment tegen relatief lage prijzen. Bij de kassa staan we met vier afgeladen karren vol boodschappen: de komende tijd krijgen we veel bezoek aan boord, we hebben een oversteek van drie weken op het programma staan en bovendien schijnt Frans Polynesië érrug duur te zijn. Houdbare spullen kopen we daarom nu zoveel mogelijk in.

Zaterdag komen er mannen aan boord, véél mannen: Fokke, Ben en Peter varen een week met ons mee als 'line handlers' door het Panamakanaal. Voor het eerst sinds ons vertrek zijn de mannen aan boord in de meerderheid. Gelukkig staan de vrouwen hun mannetje...

Maandag 23 januari om 13.00 uur gaan we trossen los. Het grote werk gaat beginnen! We worden eerst naar 'ankerplaats 7' gedirigeerd, vlak voor de sluizen, waar we aan het einde van de dag doorheen zullen gaan. We hangen autobanden op en leggen stugge zware lijnen klaar die we moeten gebruiken voor het sluizen. Echt blij zijn we daarmee niet maar regels zijn nou eenmaal regels. Na de instructies van onze kapitein (wie gaat wat doen?) is het wachten geblazen op de verplichte adviseur, die ons zal begeleiden door het Kanaal. We maken van de nood een deugd en lunchen gezellig in de kuip.

Die middag gebeurt er iets unieks: Maren wil absoluut niet zwemmen; ze heeft een krokodil naast de boot zien zwemmen en dat is het enige op de hele wereld, dat haar er tot nu toe van heeft weerhouden het water in te springen.

Het wachten op de adviseur duurt lang. Later blijkt dat er vlak voor onze transit iemand in de sluis is overleden, doordat een kabel is losgeschoten die hem vol in het gezicht heeft getroffen. We zijn erdoor van ons apropos maar veel tijd is er niet want life goes on in het Panamakanaal...

In een 'nest' van drie schepen varen we 's avonds om half 7 als eerste groep de eerste sluis van de Gatún Locks in, samen met de Ensemble en de Peat Smoke. Het is inmiddels donker maar door de verlichting in de sluis kunnen we gelukkig toch foto's maken. Als alle boten goed en wel liggen, gaat de poort achter ons dicht. In de drie achtereenvolgende sluizen gaan we steeds bijna 10 meter omhoog. Op de kant -10 meter boven ons- staan line handlers, die het nest van schepen door de sluis trekken en assisteren met het vastmaken van de lijnen. We moeten als nest midden in de sluis blijven drijven, dus zonder de sluismuren te raken. Dat valt nog niet mee want het geweld van het water dat in de sluis wordt gepompt is enorm. Maar vele handen maken gelukkig licht werk. Ondertussen zijn we druk met de catering want het állerbelangrijkste (hebben we gehoord) is, dat we onze adviseur tevreden houden, d.w.z. voorzien van een fatsoenlijke warme maaltijd en een natje en een droogje op zijn tijd.

In het Gatún Lake gaan we rond 21.00 uur voor anker. We borrelen met de buren op de Ensemble, nadat de adviseur van boord is gegaan. De adrenaline moet nog even uit ons bloed... Niet omdat het nou allemaal zo vreselijk ingewikkeld was maar wel omdat het het toch een memorabele dag is. Om half 12 dwingen we onszelf te gaan slapen want de volgende ochtend is het weer vroeg dag: om kwart voor 6 gaat de wekker en kort daarna komt er wéér een adviseur aan boord, voor de tweede helft van de transit.

Eerst gaan we maar weer de keuken in, voor een vorstelijk ontbijt voor de adviseur. Want op een volle buik staat een vrolijk gezicht ;-). Met 5 knoopjes varen we in kolonne over het Gatún Lake. Het smalste gedeelte van de vaarroute is de Gaillard Cut, die ons dwars door het Isthmus gebergte voert. Het groene decor van de jungle is prachtig maar jammer genoeg te ver weg om echt dieren te kunnen spotten. Wel zien we vlinders in de mooiste kleuren en veel rode libelles, die zo nu en dan komen uitrusten op onze railing. De vele roofvogels die in de lucht zweven maken het decor helemaal af. Rond het middaguur komen we aan bij de Pedro Miguel sluis, die ons 10 meter omlaag moet brengen. De Miraflores sluizen, even verderop, zorgen in twee stappen voor de laatste 20 meter, terug naar zeeniveau.

We hebben veel 'fans' in Nederland, die alle moeite doen om een glimp van ons op te vangen via de camera's in de sluis. Uiteindelijk wordt hun geduld beloond, als onze adviseur zijn vriendje belt die achter de camera van de sluis zit. Hij zoemt in op de boeg van de Seaquest, waar wij met z'n allen staan te zwaaien. Als de sluisdeuren om 14.30 uur opengaan is dat een bijzonder gevoel: we gaan naar de andere kant van de wereld! De adviseur wordt weer opgepikt door een pilotboot en ook de onhandige blauwe lijnen en autobanden werken we zo snel mogelijk van boord.

Dan is het even zoeken naar een ankerplek. We worden verrast door de skyline van Panama City, met haar vele wolkenkrabbers. Nooit geweten dat dit ook Panama is. Bij La Playita, onder de rook van van Panama City, gooien we ons anker uit. We liggen niet alleen tussen andere ARC-deelnemers maar zien ook weer oude bekenden, zoals de La Luna, de Happy Bird en de Victoria. Gezellig! We moeten wel opletten bij het ankeren, omdat we hier weer met getijdenverschillen van minimaal 5 meter te maken hebben, iets wat we in de Cariben even waren vergeten.

Maren en Linde hebben deze week een aangepast lesrooster. Juf mem legt een dag lang alles uit over de werking van sluizen en de geschiedenis van het Panamakanaal. Als welkome onderbreking bestaat de gymles uit trampolinespringen op het net van de catamaran van onze buren, de Ensemble.

Woensdag gaan we op 'schoolreisje' bij de Embera Indianen, die langs de Chagres rivier wonen. We kunnen hun community alleen per boot bereiken. In een snelle versie van de 'ulu' (uitgeholde boomstam) die we op de San Blas zagen, racen we eerst naar een verkoelende waterval, waar Maren en Peter dankbaar gebruik van maken. Daarna varen we door naar een dorpje midden in de bushbush, dat letterlijk vertaald de naam 'wilde kalkoen' en 'bloem' draagt. We worden hartelijk ontvangen met muziek, dans, eten en zelfs een speech van de 'chief' van het dorpje. De zéér minimale kleding van de Embera Indianen is erg kleurrijk en bestaat uit niet meer dan een paar losse stofjes en prachtig geregen kraaltjes, die alleen de uiterst noodzakelijke delen bedekken. Hoewel het een beetje een toeristisch gebeuren is, is het toch de moeite waard, al is het alleen maar om de prachtige tocht over de rivier de Chagres door het groener dan groene regenwoud.

Donderdag maken we een tour door Panama City. Het lijkt een reis door de tijd: de ruïnes die de piraat Henry Morgan heeft veroorzaakt in de 17 eeuw, het oude koloniale centrum, de armoedige staatswoningen voor de minder gefortuneerden en het hypermoderne commerciële centrum van de stad, met haar vele en immense wolkenkrabbers; Panama heeft vele gezichten.

Als afsluiting van een week vol mannen aan boord, gaan we vrijdag naar Taboga Island, 7 mijl varen vanaf onze ankerplek. Zo kan de bemanning toch nog even de wind in de zeilen voelen. We zwemmen rond de boot en barbecueën in de kuip. Met roodverbrande huidjes stappen onze line handlers, de Panamannen, zaterdag weer in het vliegtuig; op naar Nederland, waar 7 graden vorst is voorspeld. Geen Panama hat maar een warme muts.

O ja: Wij hebben een yellowbrick aan boord, waarmee je vanaf nu onze actuele positie kunt volgen. Kijk op www.worldcruising.com onder 'Worldarc' en vervolgens onder 'fleetviewer'. Aanrader!

Indianenverhalen

Fri, 20 Jan 2012 18:35:31 GMT

Let op! Maandag 23 januari gaan we om ca. 23.45 uur NL tijd door de 'Gatun Locks' van het Panamakanaal. Dinsdag 24 januari gaan we om ca. 18.00 uur NL tijd door de 'Miraflores Locks', aan de andere kant van het Kanaal. We zijn live te volgen tijdens deze transits op www.pancanal.com

Zaterdagochtend vroeg, de ochtend na onze aankomst op de San Blas, worden we gewekt door Maren, die door de boot heen en weer rent en enthousiast roept: "Indianen! Ik zag Indianen! In een bootje!" Wij moeten even schakelen; waar zijn we ook al weer? O ja, de San Blas archipel, met haar bewoners: de Kuna Indianen. In Maren haar beleving zijn een paar stripfiguren tot leven gekomen.

Een stukje achtergrondinformatie: San Blas is de naam voor een groep van 340 eilandjes langs de kust van Panama. De bewoners, de Kuna Indianen, gebruiken liever de naam Kuna Yala, in hun eigen taal. Hoewel de eilandengroep officieel bij Panama hoort, is Kuna Yala volledig autonoom en ieder eilandje heeft een eigen bestuur. Kokosnoten vormen de belangrijkste inkomstenbron. Het is dan ook officieel verboden kokosnoten mee te nemen want iedere kokospalm en dus ook iedere kokosnoot heeft een eigenaar in Kuna Yala. Het is maar even dat we het weten! Vrouwen hebben de broek aan: zij beheren het geld. Het is heel normaal dat ook mannen zich vaak kleden als vrouw, met een rode hoofddoek, kleurrijke mola-kleding, een gouden ring in de neus en sieraden van kleurrijke kraaltjes waarmee armen en benen grotendeels zijn bedekt.

Bij Kaimou (Holandes Cays) verkennen we de omgeving: kleine eilandjes met palmbomen, witte strandjes, soms een hutje, water in allemaal blauwnuances en zo nu en dan een paar Kuna's in een 'ulu' (uitgeholde boomstam), die aan het vissen zijn, bananen of kokosnoten hebben geplukt, en/of hun waar aan ons willen verkopen. Maren en Linde genieten van de schatten die ze in de zee ontdekken: een grote zeester, schelpen en een rog die hoog uit het water opspringt. Zitten we tóch in een stripverhaal?

Op één van de eilandjes nemen we letterlijk een kijkje in de keuken van de Kuna's: in een grote ketel op een houtgestookt vuurtje pruttelen bananen, die later zullen worden gegeten met versgevangen vis. Men slaapt in hangmatten onder een eenvoudig strodak en douchen gebeurt met een bakje water, vers geput uit een gat in de grond.

We varen door naar Sugdup. Het kleine eilandje staat zó vol met hutjes, dat ze bijna letterlijk in zee vallen. Een wandeling over het eilandje is een wandeling terug in de tijd of in ieder geval in een heel ander wereldje. Het leven is er eenvoudig maar mooi. Alles is relatief schoon en opgeruimd en er wonen vriendelijke, kleurrijke en opvallend kleine mensen; Huib Jan is zoiets als de grote vriendelijke witte reus. Hutjes van bamboestokken en palmbladeren staan hutje-mutje langs steegjes van zand. En daar scharrelen we her en der ons avondeten en ontbijt bij elkaar, geholpen door iedereen die dat maar kan. Brood uit een houtgestookt oventje van de zus van de buurvrouw van een vriendin. Heerlijk! En groente die er niet echt aantrekkelijk uitziet maar des te lekkerder smaakt. We kopen nog een paar traditionele mola's: geborduurde kleurrijke stofjes, monnikenwerk in onze ogen...

Op Chimichi maken we kennis met een aantal andere 'round the world ARC-deelnemers', die hier langzaam maar zeker binnendruppelen. We zijn te gast bij een Kuna familie, drinken melk uit een kokosnoot en genieten van traditionele dans en muziek.

Donderdag verlaten we Kuna Yala weer en daarmee een bijzonder stukje op de wereld. We varen richting Colon, om ons voor te bereiden op de transit door het Panamakanaal. Na een knobbelig zeetje (de Caribische Zee stapelt zich nog steeds meer op), maken we na zes uren varen een tussenstop bij Isla Linten. Het groen van de Panamese kust is echt overweldigend. En de tropische vogel- en apengeluiden, als we voor anker liggen, maken 'dit gevoel' helemaal af. Geen stripverhaal maar een droom die realiteit is.

Trossen los! Curaçao – Aruba – San Blas eilanden

Sat, 14 Jan 2012 00:22:31 GMT

Huib Jan staat de ochtend na onze aankomst op Curaçao al vroeg te popelen om de Seaquest weer vaar- en leefklaar te maken. Het onderhoud aan de boot blijkt voorspoedig verlopen, mede door de bezielende leiding van ‘projectmanager’ Elvis. Er rest één probleempje: onze windex moet worden vervangen maar die is nergens op het eiland leverbaar. Dat probleem lost zich echter al snel weer op als Thijs er één voor ons vindt op Aruba.

De boot is vaarklaar. Maar dan de bagage en boodschappen nog… Maren en Linde gaan vrijdag voor de allerlaatste keer naar ‘juf’ Linda. Daar vermaken de meisjes zich reuze en ondertussen hebben wij de handen even vrij om alles te regelen. Wonder boven wonder krijgt alles in één middag een plek aan boord. Wij kunnen los!

Na ons galgenmaal met Elvis en Linda, gaan we zondagmorgen om 7 uur ankerop. Maren is er als de kippen bij want ze wil niks missen van het varen. Linde blijft nog lekker even in haar bed liggen: zij vindt het al schommelend heerlijk slapen.

Met een zachte ruime wind wiegen we richting Aruba. De wind trekt steeds meer aan en zo zeilen we met 8 tot 9 knopen een prachttocht over de Caribische zee. Aan het einde van de middag gooien we ons anker uit bij Oranjestad. Daar verwelkomen Thijs en Wilma ons met een heerlijk diner in de kuip van de Luna Verde.

Onze tussenstop op Aruba duurt slechts één dag, omdat we binnenkort al weer op de San Blas eilanden moeten zijn. Daar sluiten we ons aan bij de ARC-vloot. Onze eerste indruk van een middag Aruba? Grote cruiseschepen, veel Amerikanen en dus ook een grote luxe shopping mall. Natuurlijk is Aruba veel meer dan dat maar daar hebben wij helaas geen tijd meer voor. Dinsdagmiddag na schooltijd halen we ons anker al weer binnen, met 550 zeemijlen voor de boeg. Na lange tijd laten we de ABC-eilanden achter ons en beginnen we aan een nieuwe fase in onze reis!

Boven verwachting zeilen we met een snelheid van dik 8 knopen, vaak zelfs meer dan 9, richting de San Blas archipel. De Luna Verde en de Seaquest zijn aardig aan elkaar gewaagd en nog lang zien we het vertrouwde beeld van de Luna Verde aan de horizon. We willen in een ruime bocht om Colombia heen varen om zoveel mogelijk wind te pakken; hoe verder op zee, des te meer wind. Nou, aan wind inderdaad geen gebrek: de windsnelheid loopt op tot 42 knopen = windkracht 9! De zee wordt onstuimig en de golven alsmaar hoger, mede doordat de hele Caribische zee zich hier opstapelt. Maar goed, zeilen in deze omstandigheden is ook wel spectaculair en de Seaquest en haar bemanning kunnen ertegen. We leggen maar liefst 200 mijl per etmaal af. Zo komen we er wel!

Tijdens de wachten ’s nachts hebben we mazzel: het is bijna volle maan en dat betekent een schemerlampje dat ons bijschijnt in het anders zo pikzwarte gat om ons heen. Jannet wordt wreed gestoord tijdens haar wacht als er plotseling een golf breekt, pal naast de boot. Een onverwachte bak zeewater rolt zo de kuip in, over haar heen, brrr! Ze is weer goed wakker en, ach, het hoort er misschien een beetje bij maar op de Seaquest (met haar diepe kuip) hebben we dit echt nog nooit beleefd.

Van het geslinger worden we soms een beetje moe, omdat we voortdurend ons evenwicht moeten corrigeren. Of we nou zitten, staan of liggen, we gaan van voor naar achter, van links naar rechts. Slapen wil ook niet echt lukken want in bed worden we gewoon gelanceerd van bakboord naar stuurboord - en weer terug. Alleen de meisjes lijken nergens last van te hebben. Ze doen gewoon hun ding (spelen, lezen, spelletjes doen, filmpje kijken, slapen) en als ze zich moeten verplaatsen, bewegen ze als aapjes door de boot.

Na de eerste nacht is de Luna Verde buiten zicht maar we hebben wel een paar keer per dag contact met elkaar via de marifoon of de kortegolfzender. Ook doen we mee met het netje van de ARC-schepen, die ook onderweg zijn naar de San Blas. Het zijn hoogtepuntjes op een dag. We wisselen posities uit, delen weerberichten, vragen hoe het gaat en wat de plannen zijn voor de komende uren. Het is een fijn idee dat er andere schepen in de buurt zijn, allemaal in dezelfde omstandigheden, met vergelijkbare hoogtepunten en hindernissen en met hetzelfde doel.

Vrijdag komen we nét voor zonsondergang aan bij de San Blas archipel. Vanaf een indrukwekkend hoge en onrustige zee met veel brekers (het venijn zit `m in de staart), varen we ineens op rustig water. We ankeren bij Holandes Cays in azuurblauw water, met een weids uitzicht op zee maar in de prettige beschutting van een rif. De Luna Verde loodsen we later die nacht naar een veilige ankerplek.

Zo. We zijn weer even flink ingeslingerd. En nu genieten op de San Blas!

p.s.: wij gaan maandag 23 januari door het Panamakanaal. Op www.pancanal.com zijn we live te volgen met camera’s! Meer info volgt...

Wij houden van Holland!

Wed, 04 Jan 2012 11:00:32 GMT

Tja, daar zitten we dan: aan de rand van een zwembad, in bikini, in tropische temperaturen. Gisteravond werden we na onze landing verwelkomd door Elvis en Linda op Curaçao. Mooier 'thuis' komen bestaat niet. Vandaag worden de laatste werkzaamheden afgerond aan de Seaquest en als het goed is gaat ons huisje vandaag ook weer te water. De afgelopen acht weken in Nederland flitsen voortdurend door ons hoofd.

Ons bezoek aan Nederland betekende in de eerste plaats een warm weerzien van oude en nieuwe bekenden; bewust tijd nemen voor elkaar, van serieuze gesprekken tot veel gezelligheid. En het regende feestjes: Sint Maarten, de verjaardagen van de meisjes, Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw. De kinderen gingen in Terherne naar school; een gouden greep en eens temeer een bevestiging dat het goed met ze gaat.

Verder genoten we van de herfst, héél veel herfst.... Mist, regen, harde wind, vallende blaadjes; volgens Linde zijn de bomen in Nederland kapot. Hoe kan zij ook beter weten? Van fietsen konden de kinderen maar geen genoeg krijgen. En we hebben heel veel gewandeld, gewapend met mutsen, wanten en sjaals. Want hoewel het voor Nederlandse begrippen helemaal niet zo koud was, voelde dat voor ons toch echt zo, na anderhalf jaar alleen maar zon.

We hebben veel leuke, vaak typisch Hollandse, dingen gedaan: schaatsen op het Rembrandtplein (bij gebrek aan bevroren slootjes), naar het kerstcircus in Carré en oer-Hollands theater. Onze laatste week, op Vlieland, stond niet alleen in het teken van familie en vrienden maar ook van wandelen, zeehondjes, oliebollen, warme chocolademelk, gluhwein, warm haardvuur en... op Nieuwjaarsdag zelfs de nieuwjaarsduik in de Noordzee, met Maren voorop! Een dag voor vertrek waren we nog te gast in het programma Omnium van Omrop Fryslân. Op zo'n moment besef je nog eens extra dat we met iets bijzonders bezig zijn.

We kunnen niet anders zeggen dan dat we hebben genoten. En dan is afscheid nemen toch weer lastig. Maar we hebben gelukkig aan den lijve ondervonden dat afstand mensen soms juist dichterbij brengt. Echte vrienden blijven vrienden en ook familie reist in onze harten mee. En de hectiek? Die laten we graag nog even in Nederland.

Toen we gisteren op Schiphol stonden, werd er een 'code oranje' voor het weer in Nederland afgegeven: windkracht 9 en heel, heel veel regen. Hmmm, toch niet zo gek om op Curaçao te zijn...

Nederland!

Mon, 14 Nov 2011 13:00:24 GMT

Zon, zee, strand en de Seaquest hebben we 'even' op Curaçao gelaten; de feestdagen vieren we met familie en vrienden om ons heen in Nederland. Vanaf 3 januari 2012 reizen we verder en vanaf dan doen we ook weer wekelijks verslag van onze belevenissen. Tot dan!

Daar gaat ze...

Mon, 07 Nov 2011 21:00:59 GMT

Dit is onze laatste week voorlopig op Curaçao. We zijn veel van plan en hebben veel gepland, zodat we in januari goed voorbereid verder kunnen met onze reis. Lang geleden hebben we al afspraken gemaakt met poetsers, met een servicemonteur voor motor en generator en met een andere monteur die de nieuwe compressor van de vriezer zal installeren. Dus dat moet helemaal goed komen.

Helaas gaat er bij de servicemonteur iets mis: door ruis op de lijn is de afspraak zonder ons medeweten geannuleerd en hij kan nu geen tijd meer voor ons maken, grrrr! Ook de poetsers leveren maar half werk. Ze doen hun best maar we zijn niet echt tevreden over het resultaat. Tot overmaat van ramp is de bestelde compressor niet op tijd op Curaçao, door problemen bij de douane. Nou, dat kan er ook nog wel bij... Kortom: er gebeurt niets van waarde door extern ingehuurde mensen. Zelfs de afspraken die we daarna proberen te maken over het onderhoud aan de boot tijdens ons verblijf in Nederland, lopen heel anders dan gepland. Mensen komen niet opdagen en de communicatie verloopt stroef. We hadden ons op het één en ander voorbereid maar het loopt nu toch wel een beetje de spuigaten uit. Gelukkig hebben we één baken waarop we kunnen vertrouwen: Elvis. Hij is gebombardeerd tot projectmanager en houdt een oogje in het zeil tijdens onze afwezigheid.

Nou ja, zo hebben we tenminste lekker veel tijd om zelf aan de slag te gaan, voordat de boot uit het water gaat. We maken letterlijk schoon schip, ruimen steeds meer op (van het één komt nou eenmaal het ander...) en zakken, nee, containers vol spullen krijgen een andere bestemming. Nooit geweten dat er zoveel in een boot past.

Donderdag varen we door de Pontjesbrug in Willemstad. Op eigen houtje door zo'n wereldberoemde brug varen geeft toch wel een wow-gevoel, temeer omdat Elvis ons per sleepboot geleide doet. In de loop van de middag gaat de Seaquest uit het water... denken we. Na een hele lange dag onnodig wachten gaat uiteindelijk ook dat feest niet door en wordt het uitgesteld tot de volgende ochtend. Maar dan rijst de Seaquest dan ook eindelijk uit het water en gaat ze naar een nieuwe plek voor de komende twee maanden. Het is een raar gevoel, ons trouwe huisje op het droge. Daar gaat ze...

Ondertussen doet Maren nog 'even' een vervolg van haar zeilcursus, waarmee ze haar eerste officieel erkende zeildiploma haalt. Head dip, body dip, sturen met joy stick, achteruit zeilen en ook de voorrangsregels op het water zijn nu een koud kunstje voor onze toekomstige zeilkampioen ;-)

Nu de Seaquest de voetjes op het droge heeft, doen wij dat ook. We genieten nog een paar dagen in een hotel, tot ons vertrek op zondagavond. Voor het eerst sinds anderhalf jaar gaan we met z'n vieren terug naar ons mooie koude kikkerlandje. Hier hebben we lang naar uitgekeken en we hebben er veel zin in. Maar ook voelen we kriebels in onze buik...

Aqua

Sun, 30 Oct 2011 08:30:28 GMT

Wat is wonen en leven op het water toch mooi. En het wordt alleen maar mooier als je eigen dochter haar eerste zelfstandige stapjes zet in de wereld van het zeilen; Maren krijgt zeilles in een Optimistje in onze achtertuin, d.w.z. op het Spaanse Water. Ze kan er 's nachts gewoon niet van slapen, zo verheugt ze zich erop. En, eerlijk is eerlijk, het ziet er ook wel erg 'cool' uit, zo'n blond meisje van zes alleen achter het roer, zeilend langs de Seaquest (spraken de trotse vader en moeder). Door haar leven aan boord kent ze opvallend veel scheepstermen, benamingen en knopen en dat maakt best wel indruk. Ook op het water gaat e.e.a. haar verdraaid goed af: achtjes varen, laveren en overstag gaan? Ze vindt het geweldig! Alleen bij het gijpen stoot ze de eerste keer onfortuinlijk haar hoofd aan de giek. Maar ach, een slim blond ezeltje stoot zich in 't gemeen geen twee keer aan dezelfde steen...

Ook verder zijn we druk in de weer met water: de boot wordt buitenom grondig gepoetst, gordijntjes gewassen, kastjes uitgenomen, en zelfs de witte bank is weer eens echt wit. We zouden eigenlijk alleen daarom al vaker naar Nederland moeten gaan!

Zondag verrassen we Thijs bij zijn aankomst op Hato Airport. Hij pakt zijn leven als kapitein van de Luna Verde weer op, na een verblijf van drie maanden in Nederland. Het begin van onze hereniging is er, nu alleen Wilma nog! Vanaf januari zullen de Luna Verde en de Seaquest weer 'hand in hand' verder varen en daar kijken we naar uit. Het begint nu echt te kriebelen.

Maren en Linde gaan regelmatig naar Villa Kakelbont voor school en kookles. Hoogtepunt van de week is de pyjamaparty, ter afsluiting van het maandthema 'dag en nacht'. Nog in pyjama en gewapend met knuffel, tandenborstel, kussen, laken en zaklamp gaan ze vrijdagochtend naar school, niets spannender dan dat!

Wonen op het water is prachtig maar het heeft soms ook een keerzijde. Het zorgt namelijk wel eens voor ongemakken, waar je aan wal geen last van hebt. Met de zware boodschappentas in de ene hand en Linde aan de andere hand, probeert Huib Jan over te stappen van een schommelende bijboot naar het achterdek. Dat gaat net goed maar bij een onverwachte beweging valt de autosleutel in het water. O o! Aangezien we er (domdomdom) geen drijvertje aan hebben vastgemaakt, zinkt de sleutel meteen als een baksteen. En in het donkere, diepe Spaanse Water blijft deze helaas onvindbaar. We hebben dus weer een projectje...

Maar het grootste ongemak komt een dag later, als we plotseling een alarm horen afgaan. Hellup! Was ist los? We voelen aan ons water dat er iets flink mis is... Als we de deur van de machinekamer opendoen, krijgen we bijna een hartverzakking: allemaal aqua! De slang van de generator is lek en er spuit massief water de machinekamer in. Zout water wel te verstaan en dat is misschien nog wel het ergste van alles. Tot overmaat van ramp is de afvoer naar de bilge verstopt, waardoor het water slecht wegloopt en het bilge alarm veel te laat is afgegaan. Gevolg is minstens 10 cm massief water op de vloer van de machinekamer en: de generator wordt overspoeld met zout water. Daar worden we even moedeloos van... Er zit niets anders op: het hoofd koel houden en aan de slag! De generator zetten we uit en daarmee stopt de zoute fontein. Ook het probleem met de verstopping is gelukkig snel opgelost, waardoor het water binnen de kortste keren wegloopt. Maar hoe krijgen we in vredesnaam al dat zout weg? In de oververhitte machinekamer neemt Huib Jan geen halve maatregelen: de slang met zoet water erop, een emmer water met azijn en daarna een spuitbus WD40 om alles weer zoutvrij te krijgen. Na heel wat uurtjes zwoegen en zweten ziet alles er gelukkig weer een beetje normaal uit. De lekke slang is vervangen en alles draait weer. Maar of het zout nog meer, onzichtbare, schade heeft aangericht? Dat is helaas koffiedik kijken...

Oeps!

Sun, 23 Oct 2011 13:47:55 GMT

De hele week is gevuld met zwemmen, snorkelen, strand, emmertjes, schepjes en gezelligheid. Dat we 's ochtends nog 'naar school gaan', lijkt daardoor slechts bijzaak. Jasmijn, Josefien, Maren en Linde spelen dat het een lieve lust is en ook de papa's en mama's vermaken zich meer dan prima.

Dinsdag gaan we een nachtje naar Klein Curacao met twee gezinnen = 8 personen aan boord! Gelukkig passen er veel tamme schapen in een klein hok. De zeeziektepillen en -pleisters vinden gretig aftrek bij onze gasten en daarmee houden we de stemming erin. Na 2,5 uur varen op de motor, in de stromende regen, gooien we ons anker uit in het blauwe water voor Klein Curacao. Juist op dat moment breekt de zon warempel door! We snorkelen tussen de schildpadden en ander moois en zoeken de mooiste schelpen op het strand. Bij ondergaande zon genieten we aan het eind van de middag van een barbecue in één van de rieten hutjes op het onbewoonde en inmiddels verlaten eilandje. De heremietkreeften, krabben en ratten (ahhh!) rennen over het strand en wij zitten hoog en droog te genieten. Ondertussen loopt Huib Jan wat op te scheppen over de kwaliteiten van ons anker en hij vertelt dat we met een gerust hart kunnen gaan slapen.

Maar zo vredig als de avond was, zo onstuimig is de daaropvolgende nacht. Meerdere malen worden we wreed gestoord in onze slaap door een squall. Dat betekent altijd weer, half slapend, alle luiken onmiddellijk dichtdoen. Na de korte maar heftige bui doen we ze dan (nog steeds half slapend) weer open, om de boot goed door te laten waaien. Tot zover zijn we inmiddels gewend. Maar wat als je zo dicht mogelijk bij een mooi wit strand voor anker ligt en de wind draait door zo'n bui? Tja, dan kan de afstand tussen kiel en zeebodem soms zorgwekkend klein worden. Risico van het vak, zullen we maar zeggen. Maar dat betekent wel dat je midden in de nacht ankerop moet gaan en de hele boel moet verkassen. Zo gezegd zo gedaan. Iedereen aan boord wordt natuurlijk wakker en in het pikkedonker zoeken we een nieuwe ankerplek. We leggen de Seaquest op veilige afstand van het strand en proberen vervolgens weer te gaan slapen. Maar dat blijkt nog niet zo eenvoudig na een wrede onderbreking van een heerlijke droom. Gelukkig stelt onze dieptemeter ons gerust: de hele nacht geeft het klokje naast ons bed zo'n 35 meter onder de kiel aan. Niets om ons zorgen over te maken. We liggen hooguit een beetje te mopperen over het schommelen van de boot: we rollen op onze nieuwe positie beduidend meer op de deining van de zee. En als je je schrap moet zetten in bed, slaap je gewoon onrustig.

Om een uur of 6 's ochtends komt Ramon ons voorzichtig maar ook vastberaden wekken. Wij liggen eindelijk lekker te knorren en komen met gepaste tegenzin uit bed. Wat blijkt? We zijn van ons anker geslagen en liggen doodleuk te dobberen op zee, ergens tussen Curaçao en Klein Curaçao... Oeps! Zo duf als we waren, zo wakker zijn we nu ineens. Motor aan, anker binnenhalen en dan eerst maar eens recapituleren en concluderen wat er is gebeurd... We hebben ons anker op de rand van een steile afgrond gedropt. Na een kleine beweging had het daardoor geen grip meer en zo hebben we midden in de nacht, ongepland en ongemerkt, een rondje op zee gemaakt. We blijven ons alleen wel afvragen, hoe het toch mogelijk is dat de dieptemeter de hele nacht 34 m heeft aangegeven. De meest waarschijnlijke verklaring is dat de dieptemeter ons eigen anker heeft gepeild. Tja, dat bedenk je toch niet? De volgende keer toch maar weer een ankeralarm aan...

Na een onrustige nacht gaan rechtsomkeert naar Klein Curaçao. We laten ons niet uit het veld slaan (toch?) door deze kleine blunder en willen nog genieten van alle moois. Het wordt een heerlijk relaxte dag met snorkelen, zwemmen, strandwandelingen, zandkastelen bouwen en: duiken. Daarbij zien we o.a. een groene murene van maar liefst twee(!) meter lang. Ook een grote school vissen is indrukwekkend mooi, omdat ze sierlijk met z'n duizenden tegelijk synchroon zwemmen door het blauwe water, opgejaagd door een paar tonijnen die er behendig tussendoor manoeuvreren. Het lijkt wel of we in een natuurfilm zijn beland! Aan het einde van de dag zetten we Ramon, Els, Jasmijn en Josefien weer af op de steiger bij hun hotel en even verderop gooien wij ons anker uit in het Spaanse Water. Beide gezinnen slapen die nacht heel wat rustiger dan de nacht ervoor, nagenietend van twee prachtige dagen op Klein Curaçao.

Maar ook op het Spaanse Water lijkt de Seaquest niet veilig voor externe invloeden. Het is er druk met geankerde boten en bij een verandering van windrichting liggen alle boten plotseling heel anders ten opzichte van elkaar. Meestal gaat dat goed maar soms wordt het penibel als de buurman te dichtbij komt. De discussie is dan natuurlijk wie de veroorzaker van deze situatie is -en waarom- en daarover zijn de meningen meestal sterk verdeeld... Tweemaal is het 'bijna raak' en tweemaal kiezen we eieren voor ons geld en gaan we op een andere, ruimere plek liggen. Alles wijst erop dat we nu veilig liggen maar niets zo veranderlijk als het weer en de positie van de buurman...

Els, Ramon, Jasmijn en Josefien zwaaien we zaterdag weer uit, na een heerlijke week vol gezelligheid. De vier kleine blonde zeemeerminnetjes hadden nog veel langer met elkaar willen spelen. Gelukkig zien ze elkaar weer over twee weken in Nederland. Het aftellen is nu echt begonnen!

Eén grote familie

Sun, 16 Oct 2011 01:38:55 GMT

Ons vertrek van Bonaire stellen we steeds weer een dag uit; we kunnen maar moeilijk loskomen van dit mooie eiland. Er wordt bovendien van alle kanten flink gelobbyd om ons langer op Bonaire te laten blijven. De vriezer bepaalt uiteindelijk wat we doen want die houdt er wéér mee op. We hebben helaas iets te vroeg gejuicht… Erg frustererend en zéér sfeerbepalend aan boord. Nu blijkt dat de compressor moet worden vervangen; een flinke strop en het betekent dat we ons vertrek moeten uitstellen want een compressor ligt hier niet 1-2-3 op de plank. De bedompte sfeer wordt dinsdag gelukkig doorbroken door bezoek van een groep dolfijnen pal naast de Seaquest. Wauw! Dat vrolijkt weer een beetje op en het relativeert de ‘problemen’ met de vriezer.

We nemen een paar keer afscheid van Martin, Chantal, Mees en Ciske; na ieder afscheid blijven we tóch weer een dag langer en dus kunnen de kinderen tóch nog een keer spelen. Allemaal bonus. Als blijkt dat de compressor niet binnen een paar dagen kan worden geleverd, besluiten we uiteindelijk toch onverrichter zake naar Curaçao te gaan. De compressor laten we daar vervangen.

Voor de laatste keer zwemmen we met Gerard, Adriënne en hun gast Marit in het donker onder de sterrenhemel van Bonaire en donderdagmorgen nemen we nog een laatste duik in het helderblauwe water naast de Seaquest. We zien op de valreep een schildpad naast de boot zwemmen, die heel rustig blijft zitten waar hij zit, alsof het zo moet zijn! We laten dit moment nog even goed tot ons doordringen.

Bij het wegvaren zwaaien we de Blue Fin uitbundig uit, in de gelukkige wetenschap dat we elkaar een dag later weer zullen zien op Curaçao. Met stille trom vertrekken is ook niks ;-). Op naar Curaçao! Normaal gesproken is deze tocht ruim bezeild maar niets is deze keer minder waar. Door een angstaanjagende regenbui, die wonderbaarlijk genoeg om ons heen draait, komt de wind uit tegengestelde richting. We moeten het met ons ijzeren zeil doen. Gelukkig is de zee spiegelglad en zo brommen we heel rustig in vijf uurtjes naar de overkant. Later horen we dat het zowel op Bonaire als op Curaçao enorm en vooral ook lang heeft geregend. En wij hebben geen enkel spatje gevoeld!

Op Curaçao is het meteen weer gezelligheid troef. We hebben met Menno en Dietrix afgesproken de laatste avond van hun vakantie op Curaçao samen te vieren. Het wordt een gezellige avond die we niet snel zullen vergeten. Vooral de laatste borrel in de stad is Menno nog tot in de lucht bijgebleven ;-). Vrijdag zijn Gerard, Adriënne en Marit al weer op Curaçao. Zij logeren een weekendje bij Elvis en Linda en met z’n allen gaan we o.a. een hapje eten en een dagje naar het strand. Het is één grote familie, zo lijkt het.

Alsof dat nog niet genoeg is, komen Ramon, Els, Jasmijn en Josefien zaterdag aan op Hato Airport. Zij komen de herfstvakantie bij ons doorbrengen. Na een lunch met een nóg grotere familie op zondag, nemen we uiteindelijk écht afscheid van ‘pake’ Gerard, ‘muoike’ Adriënne en Marit. Wat hebben we elkaar intens leren kennen in de afgelopen maanden en wat was het gezellig! Gelukkig blijft de rest van de ‘familie’ nog even dicht bij ons op Curaçao.

Nog één keer Bonaire

Sun, 09 Oct 2011 19:15:30 GMT

De hele week is het Regattaweek op Bonaire. Wedstrijdzeilende optimistjes, sunfishes en ook grotere zeilboten zoeven ons elke dag om de oren. Maar de gezelligheid is net zo belangrijk als het wedstrijdelement. Dat betekent o.a. de hele week braderie met allerlei ´spiegeltjes en kraaltjes´, eetkraampjes, een botenparade, majorettes en harde (trommel)muziek. We zien zelfs voor het eerst in ons leven iemand waterskiën op een surfplank mét zeil en dat lukt nog verdraaid goed ook. Hoe bedenken ze het toch!

Het eerste cruiseschip van het seizoen meert deze week af op Bonaire. Eerlijk gezegd misstaat zo’n reus van een schip een beetje op een eiland als Bonaire. Vooral ook de Amerikanen lijken te massaal op een te klein eiland te zijn beland. Of zijn we nu een beetje bevooroordeeld? We bekijken alles vanaf een afstandje omdat we ´druk´ zijn met onze eigen beslommeringen.

Onze vriezer is er weer eens mee opgehouden en dit terugkerende probleem willen we nu wel eens voorgoed uit de wereld helpen. We schakelen monteur Lex in, die weloverwogen en grondig te werk gaat. Na enig zoekwerk lijkt het erop dat we het probleem hebben gevonden: Het freongas is verrot en moet worden vervangen. Twee Spaans sprekende koelkastmonteurs komen de klus klaren. De communicatie verloopt wat stroefjes maar met handen en voeten komen we een heel eind. Op het Seaquest College is het die ochtend een chaos want les krijgen tussen drie monteurs, heel veel rotzooi en in een misselijkmakende stinklucht is verre van ideaal.

Ook onze buren van de Blue Fin kampen met de nodige storingen: hun watermaker doet het niet meer en dat is toch wel lastig. Gerard en Huib Jan sleutelen, vergaderen en brainstormen een dag lang maar helaas… zonder resultaat. Uiteindelijk wordt er toch maar een monteur ingeschakeld maar die komt er ook niet uit. Arme Gerard…

Langzamerhand beginnen we ons voor te bereiden op ons verblijf in Nederland in november en december. De voorraden maken we op en de lege kastjes grondig schoon. De blikken van Gran Canaria staan namelijk nog steeds in de kast; we vinden de inhoud niet echt lekker en daardoor is het nog steeds niet op onze borden beland. Bovendien zitten ze aan de buitenkant onder de schimmel door de vochtige lucht. We staan in dubio: weggooien of bewaren voor de volgende oceaanoversteek? Uiteindelijk belanden ze toch maar weer, gepoetst en wel, in de kast. Weggooien kan altijd nog.

Daarnaast genieten we natuurlijk nog steeds van onze (voorlopig) allerlaatste week op Bonaire. We gaan een middagje zeilen op de Blue Fin, met Gerard en Adriënne en hun gasten Boele, Ingrid en Nico. Het blijft heerlijk de wind door onze haren te voelen en we krijgen echt weer zin in het vervolg van onze reis vanaf januari. De middag sluiten we af met snorkelen bij Klein Bonaire. Het is er altijd mooi maar deze keer is het echt bingo want binnen 10 minuten zien we een grote octopus, een zeeslang, een schildpad en heel veel vissen en prachtig koraal. Wauw! En dat alles met een snorkelend klein meisje van drie jaar aan de hand, dat zingt van blijdschap (met de snorkel nog in de mond) als ze al die dieren ziet. Dit zijn de mooie momenten van het leven.

Omdat Mees en Ciske regattavakantie hebben, kan er weer flink worden gespeeld: Linde en Ciske met poppetjes, Playmobil en prinsessenkleding. Mees en Maren met ridders, spiderman, zwemmen en andere ‘stoere’ dingen. Samen gaan de kinderen naar een knutselles bij Kunuku. Ze spelen dat het een lieve lust is, maken de mooiste knutsels en mogen ponyrijden. Mees slaapt een nachtje bij Maren op de boot en Maren slaapt een nachtje bij Mees thuis. Wat een feest! Dat Mees (logisch) niet helemaal boot-proof is, wordt duidelijk als hij zijn handdoek, zwembroek en zwemshirt zó over de railing hangt, dus zonder knijpers. Gelukkig ziet Jannet zijn shirt in het water vallen en kan ze het net op tijd uit de golven redden. Samen gaan we nog naar de ‘donkey sanctuary’. Hier worden ezels opgevangen en verzorgd, die zijn mishandeld, verminkt of verwaarloosd. Maar liefst 450 ezels wonen nu in het park. Blijkbaar gaan de Bonairianen niet al te zachtaardig om met deze dieren.

Zondag treedt Cor Bakker op met Madeline Bell. Het swingt de pan uit en samen met onze buren van de Blue Fin en de Happy Bird hebben we een gezellige avond. Na het swingen is het tijd voor een frisse neus. Onze nieuwste hobby is nachtzwemmen, samen met Gerard en Adrienne in het donker onder de sterren. Heerlijk verkoelend na weer een dagje zweten. En gezellig bovendien.

Het onvermijdelijke afscheid van Bonaire hangt nu als een dreigende bui boven onze hoofden. Voorlopig komen we hier écht niet terug. Wat hebben we het hier naar de zin gehad de afgelopen maanden! Maar bij een wereldreis hoort nu eenmaal reizen. En dat is een heerlijk vooruitzicht.

(Met dank aan Chantal voor een paar prachtige foto's!)

Blauw

Sun, 02 Oct 2011 19:45:35 GMT

De week begint weer goed: zondag wordt er een vlootdag georganiseerd in Kralendijk en het leuke is: we liggen eerste rang. Laagvliegende en stuntende helikopters, hard varende bootjes, roze rookbommetjes en grote grijze marineschepen, allemaal pal naast c.q. boven de Seaquest. We mengen ons in de menigte en doen mee met overall hangen, schepen bezichtigen, kapiteintje spelen en met héél hard varen. Dat laatste overigens na meer dan een uur wachten in een legertent. Maar ja, ook dat hoort bij een echte vlootdag.

De dag wordt wreed onderbroken door een regenfront. Op zich niet zo dramatisch maar het gaat vanuit het niets ineens héél hard waaien en de wind komt plotseling uit tegengestelde richting. Terrassen waaien c.q. spoelen weg en worden tijdelijk gesloten. Alle boten die aan de mooring liggen (waaronder de Seaquest) draaien 180 graden en we liggen gigantisch te deinen en te trekken aan de mooringlijn. De Seaquest houdt haar goed, vergeleken met veel andere boten, en we zijn eigenlijk best wel een beetje trots op haar. Maar voor de zekerheid gooien we toch maar even het anker erbij, just in case, want we hebben een zwakke plek: we liggen met 23 ton aan slechts één kleine pin aan de zeebodem vast. Onze buurman, gewapend in oliepak, wordt bijna uit de boot geslingerd, zo gigantisch gaat zijn boot heen en weer en op en neer. Wij moeten ons vasthouden bij iedere stap maar daar is het dan ook mee gezegd. Gelukkig gaat alles goed en na een uur gaat het leven aan vaste wal gewoon weer door alsof er nooit iets is gebeurd. Maar de zee (en dus ook de Seaquest en haar bemanning) heeft nog dagenlang last van de naweeën. Wat kan de natuur soms verrassen!

Na afloop van de vlootdag gaan we een hapje eten met Martin, Chantal, Mees en Ciske. De kinderen spelen dat het een lieve lust is, het is erg gezellig en een mooier uitzicht kunnen we ons niet wensen: de Seaquest die weer min of meer vredig schommelt aan de mooring.

Maandagavond hebben we live contact via de kortegolfzender met Raymond in de KLM 753, die net vertrokken is vanuit Nederland. Raymond en Simone zijn onderweg naar ons toe en aan boord zijn toevallig ook Gerard en Adriënne van de Blue Fin, die na een kort verblijf in Nederland weer naar de boot gaan. Als verrassing bieden we Adriënne en Gerard, via Raymond, een glas Champagne aan, met een kaartje ‘with compliments - Seaquest cruises’. Ze vinden het fantastisch maar vragen zich ook af, hoe we dát nu weer hebben geflikt…

Met Raymond en Simone beleven een paar ontzettend gezellige dagen. Hun gezelschap voelt warm en vertrouwd en samen gaan we o.a. zeilen, barbecueën, snorkelen bij Klein Bonaire en zwemmen bij Sorobon. Sorobon heeft het perfecte water om te leren surfen: beschut achter een rif en overal slechts tot de knieën in het water. Best handig als je steeds valt en weer opnieuw moet opstappen. Maren krijgt haar eerste surfles van Raymond op de ‘KLM-plank’. De plank is veel te groot voor haar maar de pret is er niet minder om. Ook Huib Jan doet een poging en hij slaagt daarin wonderwel, na een kleine aanvaring met een andere beginner, tot grote hilariteit van alle stuurlui die aan wal staan.

Het mooie blauw van de Blue Fin naast de Seaquest voelt ook weer heel vertrouwd. Het weerzien met Gerard en Adriënne is ‘als vanouds’ gezellig en we liggen vaak samen in het water. Voor de kinderen zuigt ‘pake’ Gerard de spannendste verhalen uit zijn duim over schildpadden, eieren, meeuwen en Jan van Genten. ‘Muoike’ Adriënne is ongekend populair, omdat ze alles weet van spelletjes op de iPad en de kinderen daarvan graag deelgenoot maakt. Ook de ouders worden verwend: Gerard en Adriënne bieden spontaan aan een avondje op de kinderen te passen. Nou, dat laten we ons geen twee keer zeggen, wat een luxe!

Zaterdag heeft Huib Jan een leuk uitje: hij mag mee als vierde man in de cockpit van de KLM naar Quito, samen met Frits die we vorige week hebben ontmoet. Het is een geweldige ervaring, vooral omdat de landing in Quito spectaculair is door de ligging van de korte landingsbaan op grote hoogte midden in de stad. De terugkomst ’s middags bij Bonaire is echter niet minder spectaculair, omdat de blauwe zwaan ‘noodgedwongen’ vlak voor de landing een ererondje pal boven de Seaquest maakt. Wauw!

’s Middags vliegen Raymond en Simone al weer terug naar Nederland. De vier dagen samen voelen als een warm bad. Een wereldreis is in veel opzichten een geweldige ervaring maar het allerleukste zijn toch de mensen die we ontmoeten. Wat levert zo’n reis toch spontaan leuke nieuwe en hernieuwde contacten op!

Eenmaal terug aan boord gaan we met Frits en zijn collega Fred een rondje varen; de kers op de taart van een rondje Quito. Terwijl wij zeilen op het blauwe water bij Bonaire, stijgt de blauwe zwaan weer op met daarin Raymond en Simone. We genieten van de wind door de haren maar voelen ons ook een beetje blauw…

Shocking klem

Sun, 25 Sep 2011 14:07:37 GMT

Maandagmiddag na schooltijd gaan we ankerop. Er moet maar weer eens wat beweging komen in de Seaquest want lang stilliggen maakt een beetje onrustig. Bij het wegvaren maakt de schroef nogal wat lawaai door alle pokken die eraan zijn gegroeid. Maar goed, dat regelen we wel op Bonaire. Het Spaanse Water varen we inmiddels uit met de vingers in de neus. Tenminste, dat denken we… Met een grote klap liggen we plotseling helemaal stil. Als de kastjes in de kombuis spontaan uit de rails vliegen, is de chaos binnen compleet. Maar de grootste uitdaging is buiten, waar de Seaquest zó vast zit, dat we op eigen houtje niet meer los kunnen komen. We halen alles uit de kast (die toch al open was) maar niets mag baten. Uiteindelijk biedt onze dinghy uitkomst, samen met een buurman die de helpende hand komt bieden. Na heel wat pk’s komt er héél langzaam beweging in de Seaquest. Pfff… het loopt wéér met een sisser af! Later horen we dat het boeitje, dat hier ooit lag om een ondiepte aan te geven, spoorloos is verdwenen. Volgende keer toch maar weer even de kaart erbij.

Dan kunnen we eindelijk op naar Bonaire. Maar eerst maken we een tussenstop bij Klein Curaçao. Daar liggen we na twee uurtjes motoren in een azuurblauwe zee voor een hagelwit strand. Eén ding weten we inmiddels zeker: dat gaat nooit vervelen. We kunnen weer zo van de boot afspringen en zwemmen en snorkelen zoveel als we willen. Dat hebben we best wel een beetje gemist in de afgelopen weken. In het donker wordt onze aandacht even later getrokken door heel veel gespetter rond de boot. Als we poolshoogte gaan nemen, blijken er duizenden visjes rond en onder de boot te zwemmen, die ons soms bijna letterlijk om de oren springen. Ze doen zich tegoed aan de aangroei op het onderwaterschip van de Seaquest. Het is een prachtig gezicht, mede doordat het water in streepjes oplicht door de vele vissen. We worden daarna in slaap gewiegd door het rustige vertrouwde deinen van de zee.

Dinsdagmorgen beginnen we een nieuwe schooldag met een snorkel- en strandexcursie bij Klein Curaçao. We vinden de mooiste schelpen, omdat we de eersten zijn die voet aan wal zetten die dag. Vervolgens beginnen we vol energie aan de eerste rekentoets van dit schooljaar. Na de lessen gaan we al weer ankerop richting Bonaire. We beginnen ineens een beetje haast te krijgen want we worden verrast met een onverwacht bezoekje van Janet (zus Huib Jan), die een paar dagen op Bonaire is.

De omweg via Klein Curaçao blijkt een slimme zet: als we rechtstreeks van Curaçao naar Bonaire waren gegaan, hadden we tegen wind en golven op moeten boksen. Door de tussenstop is het nu nét bezeild. We krijgen 25 prachtige zeemijlen scherp aan de wind cadeau, op een relatief vlakke zee. Hier doen we het voor!

Aan het einde van de middag lopen we binnen bij Bonaire. Als we eenmaal aan de mooring liggen, snorkelt Janet ons samen met een goede vriend tegemoet. Een specialer weerzien na 1,5 jaar hadden we ons niet kunnen indenken! We maken er twee gezellige dagen van met Janet en Frits. Donderdag moeten we al weer afscheid nemen maar de twee dagen samen zijn voor ons heel waardevol.

Aan de mooring voor Kralendijk gaat Huib Jan verder met de klus ‘onderwaterschip schoonmaken’. Gewapend in duikuitrusting en met krabbers en spons begint deze keer het grondige werk. De drie dames van de Seaqrew zijn het publiek, gewapend met snorkelbril en onderwatercamera. Het is een prachtig gezicht: in het helderblauwe water komen allemaal gekleurde vissen op het loskomende visvoer af. Zo slaan we twee vliegen in één klap: het onderwaterschip is weer schoon en we zijn een prachtige duik- c.q. snorkelervaring rijker.

Linde is zaterdag uitgenodigd op het verjaardagfeestje van Ciske, haar vriendinnetje op Bonaire. Naast de gebruikelijke taart, cadeautjes en spelletjes gaan ze lekker zwemmen in het zwembad bij hun appartement. Linde heeft het reuze naar de zin en ze vindt het vooral ook interessant dat zij naar een kinderfeestje mag. Helemaal alleen. Even zonder vader en moeder. Kleine meisjes worden groot, óók op een boot…

Thuis

Sun, 18 Sep 2011 19:00:14 GMT

Mensen vragen ons wel eens waar we ons thuis voelen. Thuis zijn is een relatief begrip, hebben we inmiddels ondervonden. Thuis is namelijk waar we zijn. En dat varieert nogal de laatste tijd. Natuurlijk missen we soms onze familie, vrienden (en Vlieland…) Maar hier, waar dat dan ook is, voelen we ons op dit moment thuis. Na ruim twee weken in Nederland komt Huib Jan maandag dus weer thuis. Op Curaçao wel te verstaan. Maar dat had net zo goed Verweggistan kunnen zijn. Thuis is waar de Seaquest is.

De kapitein pakt meteen zijn ‘taken’ aan boord weer op: hij gaat de aangroei van het onderwaterschip krabben. Dat is een echte K-klus (excusez le mot…) want de mosseltjes en ander ‘gespui’ groeien weelderig in het Spaanse Water en ons onderwaterschip lijken ze het lekkerst van allemaal te vinden. Ze zitten behoorlijk vast aan het blauw van de Seaquest en dat betekent dat Huib Jan al zwemmend flink aan de bak moet: goed voor de conditie maar leuk is anders. Al het vuil gaat namelijk wonderbaarlijk genoeg in zijn broek zitten en over zijn hele lichaam gaat de loskomende troep (waar hij onvermijdelijk middenin zwemt) ontzettend jeuken. Maar goed, het grove werk is gedaan en het vervolg zal binnenkort plaatsvinden, mét duikpak en mét duikuitrusting.

Deze week moeten we afscheid nemen van onze kleine trouwe fotocamera, die een prachtig beeldverslag heeft gemaakt van het eerste deel van onze reis. Het afscheid komt onverwacht en dat is best even schrikken. Wat moeten we zonder camera? Beelden zeggen vaak meer dan woorden. We regelen daarom onmiddellijk een nieuwe camera en hopen dat deze ons net zo trouw zal volgen op onze reis.

Maren en Linde gaan dinsdag, als welkome onderbreking van de tweede schoolweek, met ‘juf’ Linda en de andere kinderen van Villa Kakelbont op schoolreisje: in de bus naar het Seaquarium. Ze vinden het reuze spannend want het is lang geleden dat ze op schoolreisje zijn geweest. Het Seaquarium is net zo leuk als de vorige keer maar het állerleukst van de dag vinden ze toch de busrit, inclusief de liedjes onderweg. Ik heb een pòòòòtje met vet…

Vrijdagavond gaan we eten bij restaurant Maxim’s, waar we bijna pal voor liggen. Wat blijkt? Leon Westers is de eigenaar. Wisten wij veel… We worden heel gastvrij ontvangen, drinken gezellig samen een borrel aan de bar, worden helemaal in de watten gelegd en eten daarna ook nog eens ‘vurrukkuluk’. Vlieland voelt weer een beetje dichterbij.

Zondag gaan we op stap met Elvis en Linda. Zij laten ons een paar plekjes zien, die we zelf onmogelijk hadden kunnen vinden. Bij Suplado, aan de noordzijde van Curaçao, heeft de zee voor een mooi natuurspel gezorgd: de zee gaat onder de rotsen door en het water spuit vervolgens door een kleine, zelf geslepen krater meters hoog de lucht in. Een prachtig spektakel is het! En dan te bedenken dat we er ook nog op een rustige dag zijn…

Even verderop hebben we bij Boka Patrick, een inham in zee, een prachtig uitzicht op het water. Linda en de kinderen zwemmen er in een natuurlijk soort meertje en gaan vervolgens strandjutten. Heerlijk vinden ze het.

We sluiten de dag af bij Playa Lagun, een klein strandje richting Westpunt, waar we gaan barbecueën op het strand. Dat is Elvis zijn favoriete vrijetijdsbesteding en het wordt dan ook een complete volksverhuizing, met tafels, stoelen én alle lekkernijen die ze voor ons in petto hebben. Maar alle moeite wordt beloond: we eten onze vingers op bij alle heerlijks, terwijl we genieten van een prachtige zonsondergang. De kers op de taart is een Afrikaanse dansshow bij fakkel- en kaarslicht op het strand, waar wij toevallig nét zitten te barbecueën. What a day for a daydream…

Back to school

Sun, 11 Sep 2011 13:40:52 GMT

Deze week beginnen we, na zes weken vakantie, weer met school. Dat is even wennen maar er komt daardoor wel weer meer structuur in de dagen en in de weken en dat is fijn en ook weer nodig. Vijf ochtenden per week 'doen' we school en in het weekend is het weekend. Juf mem zet haar beste beentje voor maar vooral Maren heeft zin om nieuwe dingen te leren. Dat de eerste week vooral veel herhaling van groep 3 is, is voor haar dan ook een tegenvaller. Ook Linde begint een beetje mee te doen in de schoolbanken, voor spek en bonen, ter voorbereiding op haar daadwerkelijke start op het Seaquest-college vanaf november.

De laatste dag van de vakantie bezoeken we de maandelijkse open dag van Landhuis Ascension, samen met Etienne en Denise (La Luna). Er is een markt in en rond het landhuis, met lokale kunst, lokale muziek en lokaal eten. Een beetje kneuterig en daardoor gewoon leuk. Bovendien krijgen we een rondleiding, waarin meer wordt verteld over de geschiedenis van het landhuis en de slavernij op Curaçao.

Daarna rijden we door naar de galerie van ‘self made’ kunstenares Nena Sanchez, gevestigd in Landhuis Kok, een kunstenares die helemaal verweven is met Curaçao. We worden overspoeld door de kleurrijke, bijna kinderlijke kunst waardoor we niet anders kunnen dan helemaal vrolijk worden. Eenmaal weer aan boord zitten Maren en Linde zo vol inspiratie, dat ze direct verf en kwasten uit de kast halen.

Ik (het is bijna onvermijdelijk nu op de ik-vorm over te schakelen) heb het lang volgehouden zonder kapitein aan boord maar na twee weken begint alles op te raken: de gastank is leeg en ook de watertank krijgt heel veel dorst. Etienne biedt de helpende hand met het wisselen van de gasslang. Toch wel fijn, een man in de buurt ;-). Water maken we normaal gesproken zelf met de watermaker. Aangezien dit een kleine ingewikkelde waterfabriek is, waag ik me daar maar niet aan. Gelukkig is de oplossing nabij: op het Spaanse Water vaart een waterboot, die 1000 liter vers water overpompt naar de Seaquest. De waterboot wordt gerund door één van de vele zeilers (zeilster in dit geval), die hier ooit is aangekomen en, ongepland, nooit verder is gevaren. Tja, en dan moet je iets voor de handel gaan doen. Een gat in de markt in dit geval.

Zaterdag groeit de techniek aan boord me boven de pet, als de generator niet meer wil starten. Verdikkeme! Heb ik het twee weken zonder hulp gered en nou moet ik op de valreep toch nog met Nederland bellen. Maar ook met een hulplijn naar de kapitein krijg ik het niet voor elkaar ‘dat ding’ te repareren en dus schakel ik over op plan B: de motor starten en zo de accu’s maar laden. Nog maar twee nachtjes en dan is de kapitein (tevens monteur) weer aan boord. De buren doen ondertussen hun vingers maar even in de oren als ik stroom moet draaien.

Tot overmaat van ramp stap ik op een zee-egel als we een verkoelende duik nemen in zee. Gelukkig is de ‘schade’ niet erg groot maar het is wel irritant gevoelig tijdens het lopen. ‘Zuster’ Denise biedt resoluut de helpende hand en stopt mijn voet in heet water met citroen om het gif te neutraliseren. En het werkt: binnen een paar dagen zijn de stekels en het akelige gevoel weg.

Ondertussen sterken we ons met ‘batidos’: vers fruit shakes, die je hier overal langs de kant van de weg koopt. De overheerlijke vitamine-bommen smaken het állerlekkerst als je ze laat maken door een ‘vrouwtje’ (hoe omschrijf ik het anders?) in een oude, opgevrolijkte caravan. Typisch Curaçao.

Vrijdagmiddag lunchen we met Etienne en Denise bij Plasa Bieu: een grote open eethal in hartje Willemstad. Hier schuiven locals en toeristen aan lange rijen tafels aan. De menukaart is een stuk karton en daarop staat het menu met de hand geschreven. In de gaarkeukens bereiden de ‘moekes’ de heerlijkste lokale gerechten. Het is er een gezellig gekrioel van mensen. Dat noemen ze nou Curaçao ervaren.

Met goed gevulde buikjes rijden we door naar de Hato grotten, grotten die ooit door de zee zijn uitgeslepen uit koraalsteen. Hoewel we maar een tipje van de sluier krijgen te zien, zijn we verbaasd hoe mooi de grotten zijn: prachtige vormen koraalsteen, stalagmieten, stalagtieten, zoetwaterbassins en vleermuizen die ons om de oren vliegen. Vroeger waren de grotten een geliefde schuilplaats voor slaven, tot de landheer de grotten dichttimmerde.

Maren en Linde gaan deze week twee keer een middag naar ‘juf’ Linda, voor een knutsel- en een kookles. Ze hebben het daar reuze naar de zin met de andere kinderen en maken bovendien de mooiste en lekkerste dingen. Er worden al weer plannen gesmeed voor de komende week. Maar eerst bereiden we ons voor op de thuiskomst van onze kapitein. We hebben ons prima vermaakt en weten dat we heel wat aankunnen zonder onze zeebonk aan boord. Maar mét is toch leuker…

De dames aan het roer

Sun, 04 Sep 2011 12:00:15 GMT

Huib Jan is twee weken in Nederland en dat betekent dat er drie dames aan het roer van de Seaquest staan; voor anker in het Spaanse Water wel te verstaan, maar toch. We moeten zelf onze stroom- en waterhuishouding regelen (nee, dat komt hier niet uit de grond…), gezamenlijk de onweersbuien doorstaan, de dinghy ’s nachts uit het water halen, een nieuwe gasfles aankoppelen, etc. Gelukkig hebben we behulpzame buren, die altijd willen helpen als de nood ‘aan de vrouw’ is maar tot nu toe redden we het zonder. Zo stiekempjes hebben ook de dames al heel wat geleerd over de techniek aan boord.

Ook het kleine dagelijkse onderhoud gaat gewoon door zonder de kapitein. Onze buiskap heeft al heel wat te verduren gehad en mag wel een oppepper hebben. Nou is onze zeilende buurvrouw toevallig tentenmaker en dus is de hulp nabij. Alle ritsen, stiknaden en rafels worden in een middag gecontroleerd en waar nodig gerepareerd. De buiskap kan er voorlopig weer tegen. Ook de vlag, onze nationale trots, wordt even omgezoomd. Vroeger kochten we gewoon een nieuwe vlag als de eerste rafels verschenen maar tegenwoordig werkt dat anders. In de eerste plaats omdat de Nederlandse vlaggen hier niet voor het oprapen liggen en het scheelt natuurlijk ook in de kosten. En tja, een vlag die zoveel zeemijlen trouw met ons mee is gevaren, die dank je toch niet zomaar af?

Samen met Trea en Mattheüs vieren we de laatste week van hun én onze vakantie. Dat betekent bijvoorbeeld nieuwe strandjes verkennen en lekker zwemmen en snorkelen. Maar we gaan ook een beetje cultuur snuiven. Zo maken we een wandeling door Willemstad o.l.v. een kunsthistorica en komen we veel te weten over de geschiedenis en architectuur van de stad. Willemstad heeft opvallend veel prachtige zeventiende- en achttiende-eeuwse koloniale gebouwen. De Nederlandse kolonisten brachten al hun gewoonten en gebruiken mee, waaronder de architectuur en hun mening over hoe een ‘fatsoenlijk’ huis eruit hoort te zien. Na verloop van tijd werd dit aangepast aan het leven in een tropisch klimaat en werden Caribische elementen toegevoegd, zoals veranda’s, portalen, sierzaagwerk, arcadebogen en luiken. Overigens zijn de pasteltinten pas later ingevoerd, op verordening van een gouverneur wiens ogen pijn deden van het keiharde zonlicht dat weerkaatste op de (toen nog) witgekalkte huizen. Willemstad is daardoor één van de kleurrijkste steden van de wereld geworden.

Veel panden zijn in de laatste decennia flink in verval geraakt. Gelukkig keert het tij nu en er wordt hard gewerkt aan herstel. Een aantal panden is al prachtig gerestaureerd, met namen als ‘de suikertaart’. Opvallend veel andere zien we nog in de steigers staan, stuk voor stuk pareltjes in de dop. We zijn benieuwd hoe het er hier over 10 jaar uitziet!

Naast de historische bebouwing in Willemstad zijn de vele landhuizen en slavenhuisjes beeld- en sfeerbepalend voor Curaçao. De landhuizen (een soort feodale boerderijen) springen in het oog, omdat ze vaak op een heuvel zijn gebouwd. Daardoor had men een zo gunstig mogelijk uitzicht over de gronden en kon men profiteren van de verkoelende passaatwind. Ook kon men (via signalen) vanuit het ene landhuis het andere landhuis waarschuwen in geval van nood, bijvoorbeeld een slavenopstand. De veldslaven bouwden hun eigen eenvoudige hutten op het landgoed, van takken, slijk en stro.

Een paar landhuizen is te bezichtigen of er is bijvoorbeeld een restaurant, galerie of museum in gevestigd. Wij bezoeken Landhuis Knip, waarin een museum is gevestigd. Daar krijgen we veel en indrukwekkende informatie over de slavernij op Curaçao en over de diepe en nog steeds voelbare sporen die dit verleden heeft nagelaten: de eeuwenlange koloniale overheersing, plunderingen, slavenhandel en een slavenoproer. Waarom is hierover eigenlijk zo weinig bekend bij de gemiddelde Nederlander?

We bezoeken de synagoge Mikvé Israel-Emanuel in het centrum van Willemstad. De synagoge is mooi door eenvoud. Maar het meest bijzondere is dat er zand op de vloer ligt. De kinderen aarzelen geen moment, trekken hun schoenen uit en beginnen te spelen. Dat doen ze toch ook altijd op het strand?!? Ahum… Geduldig leggen we ze uit, dat het zand hier een ander doel dient. Verder vermaken de kinderen zich o.a. met een kookles bij Linda en met spelen op en rond de kanonnen en de toren van Fort Beekenburg. De Curaçaose muziekinstrumenten in Landhuis Knip scoren ook hoog bij de kinderen: ze bespelen bijvoorbeeld de wiri-wiri (een uitgeholde stengel, waar je met een stokje over heen ‘schraapt’), de marimba (een klankkastje met een paar metalen plaatjes), de matrimonial (een houten plank met daarop deksels van blikken), de tambu (trommel) of gewoon: een metalen spade met een stokje. Met verrassend eenvoudige materialen, die voor het oprapen liggen, werden en worden de mooiste instrumenten gemaakt.

Midden op de Pontjesbrug komen we midden in een zgn. ‘flashmob’ terecht: een grote groep mensen heeft afgesproken om allemaal op precies hetzelfde tijdstip op de pontjesbrug te zijn. Eén iemand begint ‘vanuit het niets’ te dansen, vervolgens komen er steeds meer dansers bij vanuit het publiek en in korte tijd staat er een hele grote groep een show weg te geven met een (blijkt) van tevoren ingestudeerde dans. Het zorgt voor een bizar effect en het levert een groot applaus op als alle dansers na afloop weer doorlopen alsof er nooit iets is gebeurd. Een wauw-moment!

De laatste vakantiedag van Trea en Mattheüs gaan we snorkelen bij Jan Thiel baai. Na het snorkelen genieten we, met de voetjes in het zand en bij een prachtige ondergaande zon, van ons gezamenlijke galgenmaal. Wat een heerlijke weken samen!

Irene en meer

Sun, 28 Aug 2011 18:30:42 GMT

Terwijl we dit schrijven, komt de regen met bakken uit de hemel en de wind trekt behoorlijk aan ons anker. Een staartje van orkaan Irene komt even op bezoek. De hele week al is het weer een beetje onrustig. Maandagavond beginnen we met een ontzettende onweersbui waar ook wij een beetje bang van worden. In het Spaanse Water betekent dat paniek op veel boten en de marifoon draait overuren op kanaal 72. Sommige boten slaan van hun anker of draaien 180 graden, iets wat hier vrijwel nooit gebeurt en waar blijkbaar ook niemand op rekent. Wij liggen gelukkig als een huis maar door de verandering van wind kunnen we de verre buurman wel plotseling de hand schudden. Vervelend gevolg van de bui is, dat het internet op het Spaanse water de rest van de week ‘plat’ ligt. Maar goed, gelukkig zitten we niet in New York en tussen de heftige maar korte buien door is het heerlijk weer.

Trea en Mattheüs verhuizen deze week van de boot naar een appartement, waar ze de laatste twee weken van hun vakantie door zullen brengen. Dat betekent feest voor Maren en Linde want er is een zwembad waar wij ook gebruik van mogen maken. Bovendien maken we er een logeerbed, waar Maren en Linde beurtelings mogen slapen. Aangezien het lang geleden is dat ze bij hun tante en grote neef hebben gelogeerd, is dat extra speciaal.

We bezoeken een aantal toeristische plekken op Curaçao, waaronder de struisvogel boerderij. We krijgen er een leuke en informatieve toer in een soort safaritruck. We mogen de struisvogels voeren en kunnen met ons volle gewicht op een struisvogelei gaan staan, onder het mom van: als een struisvogel er met haar dikke billen op kan gaan zitten, moet datzelfde ei ons ook kunnen dragen, toch? Het zijn vooral de nieuwsgierige en tegelijk onnozele kopjes van de vogels die op onze lachspieren werken.

Via een zgn. ‘dirt road’ gaan we een dagje naar Westpunt. Nou, dirt genoeg: in de rode stofwolken rijden we over een giga-hobbelpad (waar is het pad eigenlijk?) naar de noordwest punt van Curaçao. Na een lunch bij Kura Hulanda Lodge, op een prachtplek op de uiterste westpunt, rijden we door naar Groot Knip. Daar vinden we een prachtig strand en helderblauwe zee om af te koelen van de rit. Bij zonsondergang drinken we wat boven op een rots, met zicht op twee schildpadden die nieuwsgierig hun kopjes boven het water uitsteken als de badgasten zijn verdwenen. Westpunt blijkt een mooi, puur en ongeschonden stukje Curaçao, waar rust de boventoon voert. Héérlijk.

Terwijl de zussen een dagje ouderwets gezellig gaan shoppen in Willemstad, gaat de rest van de familie naar het Seaquarium, samen met Etienne en Denise (La Luna). Vooral het voelen/aanraken van allemaal zeewezens is bijzonder: o.a. zeesterren, zeekomkommers, conches, roggen en verpleegsterhaaien. Ook bij de dolfijnenshow is het dolle pret, hoewel het toch wel een beetje in de schaduw staat bij dolfijnen ‘in het echt’.

Hoogtepunt van de week is toch wel de vrijdagavond bij Elvis en Linda. Elvis, die op Curaçao bij het loodswezen werkt, heeft een sleepbootje geregeld en daarmee varen we rond zonsondergang door Sint Annabaai: een baai aan de zuidkust van Curaçao, die het oude centrum van Willemstad in twee delen scheidt. De baai verbindt de Caribische Zee met het Schottegat, de natuurlijke haven van Willemstad. Zo varen we o.a. langs de beroemde drijvende pontjesbrug uit 1886 en door de industriehaven. Unieke momenten en gezelligheid troef. Daarna zijn we bij Linda en Elvis thuis uitgenodigd. Ze hebben heerlijk gekookt en we tafelen tot ’s avonds laat bij hun in de tuin. Ook de kinderen vermaken zich prima want Linda heeft een school/kinderopvang thuis en er is dus speelgoed in overvloed. Wat een heerlijke verwenavond en wat een lieve, gezellige en gastvrije mensen!

Na meer dan een jaar ‘zonder’, kunnen we weer boodschappen doen bij de Albert Heijn in Willemstad. We zouden er bijna emotioneel van worden, of in ieder geval: enthousiast. Wat is de winkel toch schoon, ruim opgezet en goed verlicht en wát een assortiment! Maar hoewel het de mooiste supermarkt is die we in lange tijd hebben gezien, vinden we zelfs hier soms lege schappen. En dat is misschien maar goed ook want onze vriezer lijkt het met volledige willekeur soms wel en dan weer niet te doen. Na veel nachtelijk gesleutel én met een bijzondere gebruiksaanwijzing (uitzetten, een nachtje af laten koelen, generator starten, vriezer weer aanzetten en tot slot vooral een schietgebedje doen) lijkt hij nu weer min of meer te werken...

Tot slot (met gepaste trots…) een citaat van Denise, 'gejat' van het weblog van de La Luna: "Het is geweldig te zien hoe Maren (6 jaar) meer onder water doorbrengt dan boven water. Wat een waterrat! En ze zwemt inmiddels ook het hele zwembad al onder water. Linde (3 jaar) doet zeker niet onder voor haar zus en snorkelt dat het een lieve lust is! Heel bijzonder hoor, zo jong al! En op het bodyboard ‘liggend surfen’ achter de dinghy, dat vindt ze ook geweldig. Grappig om te zien dat kinderen die op het water opgroeien, ook echt in het water als een vis zijn."